Ξυπόλητοι πρίγκιπες πατώντας γερά στη Γη με όλη την πτέρνα
Η σημασία των ποδιών και των πελμάτων στην ψυχική νοητική και σωματική υγεία του ανθρώπου
Η εθνική μας αυτογνωσία μέσα τα Ομηρικά Έπη και την Ελληνική Μυθολογία
Κατανοώντας τους νόμους της ενέργειας και την ύλης ισορροπία γης και ουρανού, πνεύματος και μορφής.
Τι λένε τα Ομηρικά Έπη και η ελληνική μυθολογία για τα πόδια και τα πέλματα του ανθρώπου;
Η μεγάλη τραγωδία ξεκινά με τον Οιδίποδα: με πρησμένα πόδια, εξόριστος από τον πατέρα του, τον Λάιο, ο οποίος τον απομακρύνει επειδή φοβάται μήπως χάσει τον θρόνο και την εξουσία.
Ο Αχιλλέας αναφέρεται στους ανυπόδητους Πελασγούς, που προσεύχονται στον Δία.
Ανυπόδητοι, ΓΕΙΩΜΕΝΟΙ γιατί εναρμονίζονται με τη γη σε ένα κλειστό κύκλωμα ενέργειας δύο πόλων, θετικού και αρνητικού, ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.
Ο ίδιος ο Αχιλλέας, ημίθεος, έχει μόνο ένα τρωτό σημείο: την πτέρνα.
Από μια αφύλακτη πτέρνα εισήλθε ο θάνατος.
Ο γιος υδάτινης θεότητας δεν καταφέρνει να ελέγξει το θυμικό του· η υπερβολή του τον καθιστά ευάλωτο.
Το εθνικό μας πρόβλημα ξεκινά με γονείς και πατέρες που θυσιάζουν τα παιδιά τους — όπως ο Αγαμέμνων — ή τα εξορίζουν — όπως ο Λάιος — επειδή φοβούνται μήπως χάσουν την εξουσία.
Οι εξουσιομανείς άνθρωποι, αρπαγμένοι από έναν θρόνο και μια καρέκλα, με υπερβολικό εγωισμό, ποτέ δεν έκαναν καλό σε καμία πολιτεία και σε καμία δημοκρατία, ειδικά όταν συνοδεύουν την εξουσιομανία με πατριδοκαπηλία και θεόπληκτη αυταρέσκεια.
Όταν ακόμη και ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζεται ως παιδοκτόνος να δίνει το παράδειγμα της θυσίας του υιού του, η κοινωνία εθίζεται στη λογική της παιδικής θυσίας και της τυφλής υπακοής σε σωτήρες και αντίνοη σωτηρία. Κανένας κόσμος δεν σώζεται έτσι.... χειρότερος γίνεται.
Η θυσία των παιδιών, η εξορία των παιδιών και η υπακοή σε παιδοκτόνες εξουσίες πρέπει να σταματήσουν, μαζί με την εξουσία ισόβιων αυταρχικών ηγεμόνων.
Κανένας ισόβιος ηγεμών. Μία θητεία 4–5 χρόνια σε κάθε θεσμική θέση και εξουσία.
Γιατί ξυπόλητοι;
Γιατί τα περισσότερα προβλήματα υγείας ξεκινούν από την απομόνωση του ανθρώπινου σώματος από την επαφή με τη γη — όχι μόνο μέσω του τσιμέντου, αλλά και μέσω των παπουτσιών, ειδικά των ψηλοτάκουνων, που είναι καταστροφικά για τη σπονδυλική στήλη, τη γονιμότητα και γενικότερα την υγεία των γυναικών.
Κι όμως, φοριούνται με φετιχιστική ανοησία, εις βάρος του ίδιου του σώματος.
Καμία εξουσία δεν πρέπει να είναι ισόβια.
Η θητεία είναι ρυθμός — όχι κατοχή.
Όπως το σώμα χρειάζεται ισορροπία,
έτσι και η πολιτεία χρειάζεται εναλλαγή.
Και όπως τα πόδια χρειάζονται επαφή με τη γη,
έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται επαφή με την πραγματικότητα —
όχι με ψευδαισθήσεις εμμονές εξουσίας, θεοκρατίας θεοσωτηρίας ή εγωισμού.
Αστραία ©©
1. Τα πόδια ως σύμβολο σύνδεσης με τη Γη
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην αρχαία ελληνική σκέψη, το ανθρώπινο σώμα δεν είναι μηχανή αλλά κοσμικό όργανο. Τα πόδια, και ειδικά τα πέλματα, είναι το σημείο όπου:
ο άνθρωπος γείωνεται,
κλείνει το κύκλωμα ανάμεσα σε ουρανό και γη,
αποκτά σταθερότητα, μέτρο, ρυθμό και προσανατολισμό.
Οι αρχαίοι λαοί που αναφέρονται ως ανυπόδητοι (όπως οι Πελασγοί στον Όμηρο) δεν παρουσιάζονται ως φτωχοί ή αδύναμοι, αλλά ως εναρμονισμένοι με τη φύση.
Το ξυπόλητο σώμα είναι σώμα ανοιχτό, όχι αποκομμένο.
2. Οιδίπους: η τραγωδία που ξεκινά από τα πόδια
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο όνομα Οἰδίπους σημαίνει «πρησμένα πόδια».
Η τραγωδία του δεν ξεκινά από την πράξη του, αλλά από:
τη βία του πατέρα,
την εξορία του παιδιού,
τον φόβο της απώλειας εξουσίας.
Τα δεμένα πόδια του βρέφους είναι:
η πρώτη του πληγή,
το πρώτο του τραύμα,
η πρώτη του αποκοπή από τη γη και την κοινότητα.
Συμβολικά, ο Οιδίπους είναι ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, γιατί η πατρική εξουσία του έχει στερήσει το θεμέλιο της ύπαρξης.
3. Αχιλλέας: ο ήρωας με το τρωτό πέλμα
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Αχιλλέας, γιος θεάς, είναι σχεδόν άτρωτος.
Κι όμως, το μοναδικό του αδύναμο σημείο είναι η πτέρνα — το σημείο επαφής με τη γη.
Η πτέρνα του Αχιλλέα συμβολίζει:
το όριο του ανθρώπου,
την ευαλωτότητα που δεν μπορεί να εξαλειφθεί,
την απώλεια μέτρου όταν το θυμικό δεν ελέγχεται.
Ο θάνατος εισέρχεται από εκεί όπου το σώμα δεν προστατεύεται, εκεί όπου η θεϊκή υπερβολή δεν μπορεί να καλύψει την ανθρώπινη φύση.
4. Η παθολογία της εξουσίας: Λάιος, Αγαμέμνων και η θυσία των παιδιών
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ελληνική μυθολογία είναι ανελέητη απέναντι στους εξουσιομανείς πατέρες:
Λάιος εξορίζει το παιδί του.
Αγαμέμνων θυσιάζει την Ιφιγένεια.
Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του.
Αβραάμ (στην ευρύτερη μεσογειακή παράδοση) καλείται να θυσιάσει τον γιο του.
Το μοτίβο είναι σαφές:
Η εξουσία που φοβάται χάνει το μέτρο και στρέφεται εναντίον της ίδιας της συνέχειας της ζωής.
Η ελληνική τραγωδία λειτουργεί ως πολιτική παιδαγωγία:
κανένας λαός δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του όταν οι ηγέτες του θυσιάζουν το μέλλον για να κρατήσουν την καρέκλα.
5. Ξυπολησιά και υγεία: ψυχοσωματική ανάγνωση
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σύγχρονη ιατρική και η σωματοψυχολογία αναγνωρίζουν ότι:
η επαφή με τη γη μειώνει το στρες,
ρυθμίζει το νευρικό σύστημα,
βελτιώνει τη στάση του σώματος,
ενισχύει την ισορροπία και την ιδιοδεκτικότητα.
Τα παπούτσια — ειδικά τα ψηλοτάκουνα —:
αποκόπτουν το σώμα από τη φυσική του βάση,
μετατοπίζουν το κέντρο βάρους,
επιβαρύνουν τη σπονδυλική στήλη,
επηρεάζουν τη γονιμότητα μέσω ορμονικού στρες και μυοσκελετικών πιέσεων.
Η «φετιχιστική ανοησία» δεν είναι απλώς αισθητική υπερβολή· είναι κοινωνική επιβολή πάνω στο γυναικείο σώμα.
6.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα πόδια και τα πέλματα, από τον Όμηρο μέχρι τη σύγχρονη ψυχοσωματική, είναι:
το θεμέλιο της ύπαρξης,
η γείωση του ανθρώπου στον κόσμο,
το σημείο όπου η εξουσία μπορεί να τραυματίσει ή να απελευθερώσει,
ο άξονας της υγείας, της ισορροπίας και της αυτογνωσίας.
Η ελληνική μυθολογία δεν μιλά για τα πόδια τυχαία.
Μιλά για το πώς στεκόμαστε στον κόσμο — ως άτομα, ως κοινωνία, ως δημοκρατία.
7. Το σώμα ως χάρτης
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ανθρώπινο σώμα δεν κρύβει τα προβλήματα της ενέργειας — τα φανερώνει.
Τα πόδια είναι η βάση.
Αν η βάση χαθεί, ο νους πλανάται.
Η αποκοπή από τη γη —
με τσιμέντο, με παπούτσια, με αφύσικες στάσεις —
δεν είναι μόνο φυσική απομάκρυνση.
Είναι υπαρξιακή.
Τα ψηλοτάκουνα, αυτή η παράξενη λατρεία της ανισορροπίας,
διαταράσσουν τη σπονδυλική στήλη,
πιέζουν το σώμα,
αποσυντονίζουν τη φυσική ευθυγράμμιση.
Το σώμα γίνεται θέαμα — και χάνει την ουσία του.
8. Από το σώμα στην πολιτεία
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ μεγάλη τραγωδία δεν είναι μόνο μυθολογική. Είναι πολιτική.
Ξεκινά όταν οι πατέρες θυσιάζουν τα παιδιά:
ο Αγαμέμνονας την Ιφιγένεια,
ο Λάιος τον Οιδίποδα.
Όταν η εξουσία φοβάται τη διαδοχή,
όταν ο θρόνος γίνεται σημαντικότερος από τη ζωή,
τότε η κοινωνία χάνει το «βάδισμά» της.
Η πολιτεία χωρίς υγιή βάση
είναι σώμα χωρίς πόδια.
9.Τα Πέλματα του Ανθρώπου: Από την Ομηρική Μυθολογία στην Ψυχοσωματική Υγεία και την Πολιτική Αυτογνωσία
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην ελληνική παράδοση, το ανθρώπινο σώμα δεν είναι απλώς βιολογικό όργανο· είναι φορέας μνήμης, συμβόλων και κοσμικής τάξης. Ανάμεσα στα μέλη του σώματος, τα πόδια και τα πέλματα κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση: είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος αγγίζει τη γη, όπου η ύλη συναντά το πνεύμα, όπου η ύπαρξη αποκτά σταθερότητα και προσανατολισμό.
Η ελληνική μυθολογία και τα Ομηρικά Έπη δεν μιλούν τυχαία για τα πόδια. Τα χρησιμοποιούν ως σύμβολα μοίρας, ευαλωτότητας, εξουσίας και σύνδεσης με τον κόσμο. Και μέσα από αυτά τα σύμβολα μπορούμε να αναγνώσουμε όχι μόνο την ψυχοσωματική υγεία του ανθρώπου, αλλά και την πολιτική παθολογία που διατρέχει την ιστορία μας.
10. Πώς στεκόμαστε στον κόσμο
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα πόδια και τα πέλματα, από τον Όμηρο μέχρι τη σύγχρονη επιστήμη, μας διδάσκουν ότι:
η υγεία αρχίζει από τη γείωση,
η πολιτική αρχίζει από το μέτρο,
η τραγωδία αρχίζει όταν η εξουσία τραυματίζει τα παιδιά,
η αυτογνωσία αρχίζει όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να στέκεται στα πόδια του.
Η ελληνική μυθολογία δεν μιλά για τα πόδια τυχαία.
Μιλά για το πώς στεκόμαστε στον κόσμο — ως άτομα, ως κοινωνία, ως δημοκρατία.
11. «Δεν είναι τα πόδια απλώς για να περπατάς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι για να στέκεσαι.
Όταν χάνεις τη γη,
χάνεις και τον εαυτό σου.
Όταν δεν πατάς σωστά,
ούτε σκέφτεσαι σωστά.
Ο άνθρωπος δεν είναι ανάμεσα σε ουρανό και γη —
είναι το σημείο που τα ενώνει.»