Ξυπόλητοι πρίγκιπες πατώντας γερά στη Γη με όλη την πτέρνα
Η σημασία των ποδιών και των πελμάτων στην ψυχική νοητική και σωματική υγεία του ανθρώπου
Η εθνική μας αυτογνωσία μέσα τα Ομηρικά Έπη και την Ελληνική Μυθολογία
Κατανοώντας τους νόμους της ενέργειας και την ύλης ισορροπία γης και ουρανού, πνεύματος και μορφής.
Τι λένε τα Ομηρικά Έπη και η ελληνική μυθολογία για τα πόδια και τα πέλματα του ανθρώπου;
Η μεγάλη τραγωδία ξεκινά με τον Οιδίποδα: με πρησμένα πόδια, εξόριστος από τον πατέρα του, τον Λάιο, ο οποίος τον απομακρύνει επειδή φοβάται μήπως χάσει τον θρόνο και την εξουσία.
Ο Αχιλλέας αναφέρεται στους ανυπόδητους Πελασγούς, που προσεύχονται στον Δία.
Ανυπόδητοι, ΓΕΙΩΜΕΝΟΙ γιατί εναρμονίζονται με τη γη σε ένα κλειστό κύκλωμα ενέργειας δύο πόλων, θετικού και αρνητικού, ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.
Ο ίδιος ο Αχιλλέας, ημίθεος, έχει μόνο ένα τρωτό σημείο: την πτέρνα.
Από μια αφύλακτη πτέρνα εισήλθε ο θάνατος.
Ο γιος υδάτινης θεότητας δεν καταφέρνει να ελέγξει το θυμικό του· η υπερβολή του τον καθιστά ευάλωτο.
Το εθνικό μας πρόβλημα ξεκινά με γονείς και πατέρες που θυσιάζουν τα παιδιά τους — όπως ο Αγαμέμνων — ή τα εξορίζουν — όπως ο Λάιος — επειδή φοβούνται μήπως χάσουν την εξουσία.
Οι εξουσιομανείς άνθρωποι, αρπαγμένοι από έναν θρόνο και μια καρέκλα, με υπερβολικό εγωισμό, ποτέ δεν έκαναν καλό σε καμία πολιτεία και σε καμία δημοκρατία, ειδικά όταν συνοδεύουν την εξουσιομανία με πατριδοκαπηλία και θεόπληκτη αυταρέσκεια.
Όταν ακόμη και ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζεται ως παιδοκτόνος να δίνει το παράδειγμα της θυσίας του υιού του, η κοινωνία εθίζεται στη λογική της παιδικής θυσίας και της τυφλής υπακοής σε σωτήρες και αντίνοη σωτηρία. Κανένας κόσμος δεν σώζεται έτσι.... χειρότερος γίνεται.
Η θυσία των παιδιών, η εξορία των παιδιών και η υπακοή σε παιδοκτόνες εξουσίες πρέπει να σταματήσουν, μαζί με την εξουσία ισόβιων αυταρχικών ηγεμόνων.
Κανένας ισόβιος ηγεμών. Μία θητεία 4–5 χρόνια σε κάθε θεσμική θέση και εξουσία.
Γιατί ξυπόλητοι;
Γιατί τα περισσότερα προβλήματα υγείας ξεκινούν από την απομόνωση του ανθρώπινου σώματος από την επαφή με τη γη — όχι μόνο μέσω του τσιμέντου, αλλά και μέσω των παπουτσιών, ειδικά των ψηλοτάκουνων, που είναι καταστροφικά για τη σπονδυλική στήλη, τη γονιμότητα και γενικότερα την υγεία των γυναικών.
Κι όμως, φοριούνται με φετιχιστική ανοησία, εις βάρος του ίδιου του σώματος.
Καμία εξουσία δεν πρέπει να είναι ισόβια.
Η θητεία είναι ρυθμός — όχι κατοχή.
Όπως το σώμα χρειάζεται ισορροπία,
έτσι και η πολιτεία χρειάζεται εναλλαγή.
Και όπως τα πόδια χρειάζονται επαφή με τη γη,
έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται επαφή με την πραγματικότητα —
όχι με ψευδαισθήσεις εμμονές εξουσίας, θεοκρατίας θεοσωτηρίας ή εγωισμού.
Αστραία ©©
