Χέρια ψηλά και πόδια γερά να πατούν στη γη
Ορειβασία σε ολύμπια κορυφή του Νου
Κουρητικός Χορός Παλμός Ρυθμός – Το Σώμα που Θυμάται
Η θεραπευτική δύναμη του χορού και του ρυθμού
Το σώμα είναι ο ΝΑΟΣ του Πνεύματος και κατοικεί στον φωτισμένο Όλυμπο
Έτσι μεγαλώνει ο Δίας.
Όχι με δόγματα — με παλμό.
Με πόδια που χτυπούν τη γη,
με σώματα που στέκονται όρθια,
με ανθρώπους που δεν ξεχνούν τον ρυθμό τους.»
Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη μέρα
που το σώμα δεν ζητά σκέψη — ζητά ρυθμό.
Ξυπόλητα πόδια στη γη.
Χέρια ψηλά στον ουρανό.
Αναπνοή που ανοίγει και κλείνει σαν κύμα.
Και μετά… ο παλμός.
Ένα ελαφρύ χτύπημα του ποδιού.
Ένα δεύτερο.
Και ξαφνικά, ο άνθρωπος δεν στέκεται απλώς —
κινείται μέσα σε ρυθμό.
Οι Κουρήτες της αρχαίας Κρήτης δεν χόρευαν τυχαία.
Χτυπούσαν τη γη για να καλύψουν το κλάμα του Δία.
Αλλά στην πραγματικότητα, έκαναν κάτι βαθύτερο:
δημιουργούσαν παλμό.
Ρυθμό.
Δόνηση.
Σύνδεση.
Δεν γνωρίζουμε αν ήταν ξυπόλητοι που μάλλον ήταν
Γνωρίζουμε όμως ότι πατούσαν γερά στη γη
Και αυτό αρκεί.
Σήμερα, μέσα σε τσιμέντο και απομόνωση,
το σώμα ξεχνά τον ρυθμό του.
Ξεχνά πώς να στέκεται.
Ξεχνά πώς να αναπνέει.
Ξεχνά πώς να κινείται χωρίς σκοπό — μόνο για να νιώσει.
Και όμως, η επιστροφή είναι απλή.
Στέκεσαι.
Σηκώνεις τα χέρια.
Αναπνέεις.
Και αρχίζεις να χτυπάς απαλά τη γη με τα πόδια.
Όχι με δύναμη — με ρυθμό.
Το σώμα ξυπνά.
Τα πέλματα στέλνουν σήματα.
Η αναπνοή βαθαίνει.
Ο νους ησυχάζει.
Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα,
αρχίζεις να περιστρέφεσαι.
Δεξιά.
Αριστερά.
Οι κινήσεις γίνονται κυκλικές.
Η αναπνοή εναλλάσσεται.
Το σώμα βρίσκει τον δικό του ρυθμό.
Δεν είναι άσκηση.
Δεν είναι γυμναστική.
Είναι μνήμη.
Το σώμα θυμάται αυτό που ήξερε πάντα:
πώς να συνδέεται με τη γη,
πώς να ανοίγεται στον ουρανό,
πώς να ισορροπεί ανάμεσα στα δύο.
Κάποτε, οι Κουρήτες φύλαγαν τον Δία με τον θόρυβο τους.
Σήμερα, δεν έχουμε να κρύψουμε θεούς.
Έχουμε να ξυπνήσουμε τον άνθρωπο.
«Όταν το σώμα βρίσκει τον ρυθμό του,
ο νους ανυψώνεται σε ολύμπιες κορυφές.»
ο νους ανυψώνεται σε ολύμπιες κορυφές.»
Αστραία ©©
