Ε. Η Οδυσσειακή Διακήρυξη του Ελληνισμού

ξημερώματα του 21ου Αιώνα μιας ροδοδάκτυλης αυγής

Νέα Σελήνη σήμερα στους Ιχθύες, με κυβερνήτη τον Ποσειδώνα, τον άρχοντα της Ατλαντίδος και της αυτοκρατορίας της. Με την Εποχή των Ιχθύων, τα δύο τελευταία χιλιάδες χρόνια, κυριάρχησαν οι θρησκείες ( του Δράκου) της Βαβυλωνίας.

Η Εποχή του Κριού θα τελείωνε με την πτώση της Τροίας, ΙΛΙΑΣ και η Εποχή των Ιχθύων θα άρχιζε με την περιπέτεια, την ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Ελληνισμού: είκοσι χρόνια (ΧΗΝΕΣ) όμηρος της θεοκρατίας της Ανατολής και της θεοσοφίας της Δύσης· των ανοργάνωτων, βάρβαρων ιερατείων της Ανατολής και των οργανωμένων, ατλαντικών ιερατείων της Καλυψούς.

Μεγάλος θεός ο Ποσειδών, το Άγνωστο. Μεγάλος εξερευνητής και ο Οδυσσέας, που το εξερεύνησε ως “όμηρος” του υπεραναπτυγμένου θρησκευτικού συναισθήματος των θρησκευτικών εξουσιών.

Με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την άνοδο του χριστιανισμού στην εξουσία, ταλαιπωρημένος από τον διώκτη Θεό, (το όνομα ΕΛΛΗΝ θα απαγορευθεί) φτάνει μισοπεθαμένος στις ακρογιαλιές της Φαιακίας με τη βοήθεια του Διαφωτισμού και των Φιλελλήνων.

Θα γίνει ανεξάρτητο κράτος, θα δοθεί το Σύνταγμα με τα λευκά χαρτιά της Λευκοθέης, και ο Οδυσσέας θα επιστρέψει στην Ιθάκη, ξημερώματα του 21ου αιώνα, για να υπογράψει τη Διακήρυξη του Ελεύθερου Ελληνισμού ως τη λύση για όρθιους και νοήμονες ανθρώπους.

Με την Ελλάδα–Ιθάκη στο κέντρο της Γαίας και γύρω Αλκίνοα Έθνη εγγύηση για ευδαίμονες Πολίτες.

Ο Ηρακλής θα επιστρέψει τα Μήλα των Εσπερίδων στον κήπο τους, ο Άτλας θα κρατήσει τον Ουρανό, η Άρτεμις θα πάρει τη θέση του, και ο Ηρακλής θα ανέβει στον Όλυμπο με την Ήβη, γυναίκα και σύντροφό του.

Η Ελλάδα είναι η Χώρα του Φωτός και οι Έλληνες είναι πάντα νέοι, σε αειθαλή ΝΕΟΤΗΤΑ, γιατί είναι τολμηροί εξερευνητές της Γνώσης

και ακούραστοι σε ευθύ βέλος Αυτογνωσίας, Απολλώνιοι Ταξιδευτές του Απείρου

Αστραία ©©

Μ. Ο Μίτος του Μύθου

Το νήμα, οι κλωστές και το υφαντό της ζωής
σε σύνδεση των γεγονότων
οριζοντίως και καθέτως του μύθου με την βοήθεια του Μίτου
Ο άνθρωπος προχωρά μέσα στον λαβύρινθο της ζωής και της γνώσης κρατώντας πάντα κάποιο νήμα για να μην χαθεί, είτε για να δεθεί (στο κατάρτι), είτε για να συνδέσει και να συνδεθεί με το σταθερό κέντρο λογικής
σε μαγικό ρεαλισμό ποιητικό κατανοώντας τα τρία επίπεδα της Γνώσης:
Το Γνωστό, το Άγνωστο και εκείνο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή, το ακατάληπτο.

Ο μύθος γίνεται κάτι περισσότερο από αφήγηση.

Είναι το νήμα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.

Οι μύθοι δεν είναι παλιές ιστορίες.
Είναι τα νήματα που κρατούν ενωμένο το ύφασμα της μνήμης.

Αστραία: Ο Μίτος του Πνεύματος: στην  σύνδεση των γεγονότων, προσωπικών συλλογικών εθνικών οικουμενικών διαγαλαξιακών  κβαντικών συγχρονιστικών  με  ομηρική πυξίδα  ...

Η. Ο Ηρακλής η Λεοντή και η ηρωική ενδυμασία της ψυχής

Στον πρώτο του Άθλο  ο Ηρακλής  ντύνει το φυσικό το σώμα με την αύρα μιας δύναμης ζωτικής, της λεοντής

 Αντιστοιχεί στο Λιοντάρι της  Νεμέας  και δίνει στο σώμα του ανθρώπου μία δύναμη προστατευτική.

 Ο πολεμιστής προστατεύει τον εαυτό του αλλά δεν υπερασπίζεται το μικρό  εγώ  του. Δεν ξοδεύει ενέργεια γι  αυτό τον εγωισμό.

 Ο Οδυσσέας θα δουλέψει την ασπίδα, στον πρώτο  σταθμό  τους  Κίκονες,  στην επιστροφή για την πατρίδα.

 Τι ρούχα φοράει ο πολεμιστής και ποια είναι τα ρούχα της ψυχής;

 Τα ρούχα της ψυχής είναι πολύχρωμα γιατί έρχεται από πολύ μακριά από πηγή  του Τάο παγωνιού και  βγαίνει Σκοτεινός Ιππότης από πηγάδια γαλαξιακά. Ο Άργος άγρυπνος φρουρός φυλάει τις αγελάδες  της Λεμουρίας   μέχρι να εμφανιστεί της Ατλαντίδος ο Θωτ ΤΩΤ ο  Ερμής

 Ο Ηρακλής, ο Ήρως  της Ήρας με αυτά τα ρούχα της ψυχής έρχεται στο πνευματικό  πεδίο  και χώρο για τους άθλους της  ηρωικής ψυχής.

Τι ρούχα φοράει ο πολεμιστής;

 Τα ρούχα της  Πηνελόπειας  Ψυχής και γερά κρατά την αρματωσιά μιας αγάπης αληθινής

Αστραία ©©

Ηρακλής  Ήρως  Ήρα, Γαλαξίας, Λεοντή,  Λέων Οδυσσέας  Κίκονες  Ενδυμασία Ασπίδα Πηνελόπη

Η. Οι Πύλες του Ήλιου

Οι Βόρειοι και οι Νότιοι

Δύο πόρτες έχει η ζωή και ο θάνατος στον άξονα των  Πόλων Όλων των Όντων

 Η Πύλη του Βορρά των θνητών  και η Πύλη του Νότου, η οδός των αθανάτων

 Ο Πορφύριος ο Τύριος,  φιλόσοφος, μαθητής του Πλωτίνου  σύζυγος  της πολύτεκνης  Μαρκέλλας,  κατά των χριστιανών και αντίθετος με την  υπερβολική θεολογία του  Ιάμβλιχου, έγραψε το βιβλίο ανάμεσα από άλλα 77 που έχουν καεί από το χριστιανικό μένος  για το άντρο των νυμφών

 και τι θέλει να πει ο   Όμηρος με αυτό.

  Άντρα και σπήλαια συναντούμε πολύ σημαντικά στην Οδύσσεια,  την σπηλιά του  Λεμούριου Κύκλωπα, τη σπηλιά της  Ατλαντίδος κόρης Καλυψούς και το άντρο των  Ναϊδων  στο άστυ της  Ιθάκης ως μεταβατικό στάδιο ανάμεσα από την εποχή της Λεμουρίας και της Ατλαντίδας.  Χρησιμοποιώντας και τις δύο λέξεις, άντρο και σπέος σπηλιά,τις περιγράφει αναλυτικά.

 Όταν φθάνει  ο Οδυσσέας στην Ιθάκη κρύβει τα δώρα των Φαιάκων μαζί με την Αθηνά σε αυτή τη σπηλιά.

 Τι κρύβει  άραγε; Πότε τα παίρνει πίσω πώς και γιατί .....

 Τροπικός του Καρκίνου και Τροπικός του Αιγόκερω σε παράλληλους  κύκλους  ρευμάτων ζωής  της Γης οργανικών και ανόργανων όντων με τις υφάντρες Ναϊάδες σε βουητό  άγριων μελισσών.

ΒΙΒΛΙΑ, Πορφύριος,  ΠΡΟΣΩΠΑ,  Πύλες,  Βορράς,  Νότος,  Ηλιοστάσια,  Παράλληλοι Κύκλοι, Πόλοι,  Άντρο των Νυμφών

Αστραία ©©

Ι. Η αναγνώριση της Ιθάκης από τον Οδυσσέα

- Οδυσσέα, αναγνώρισε την πατρίδα σου

Αλήθειες και ψέματα,   συνομιλίες του Οδυσσέα και της Αθηνάς,  εν την αφίξει του στην Ιθάκη

Ο Οδυσσέας ξυπνά  από τον ύπνο σαν την ωραία κοιμωμένη στην πατρίδα του. Την βλέπει  βυθισμένη στην ομίχλη του Αιθίοπα Ποσειδώνα  και δεν την αναγνωρίζει,  Τον βοηθάει η  Αθηνά μεταμφιεσμένη σε βοσκόπουλο και του λέει με το Σίγμα και το Νι:

Μην  είσαι ανόητος, ξένε, αυτό το νησί είναι η Ιθάκη, αυτή είναι η Ιθάκη  η φημισμένη μέχρι την Τροία Ιθάκη

ν Οδυσσείας 230

καί μοι τοῦτ᾽ ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ᾽ ἐῢ εἰδῶ·

τίς γῆ, τίς δῆμος, τίνες ἀνέρες ἐγγεγάασιν;

ἦ πού τις νήσων εὐδείελος ἦέ τις ἀκτὴ

235κεῖθ᾽ ἁλὶ κεκλιμένη ἐριβώλακος ἠπείροιο;»

Τὸν δ᾽ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

«νήπιός εἰς, ὦ ξεῖν᾽, ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας,

εἰ δὴ τήνδε τε γαῖαν ἀνείρεαι. οὐδέ τι λίην

οὕτω νώνυμός ἐστιν· ἴσασι δέ μιν μάλα πολλοί,

240ἠμὲν ὅσοι ναίουσι πρὸς ἠῶ τ᾽ ἠέλιόν τε,

ἠδ᾽ ὅσσοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.

ἦ τοι μὲν τρηχεῖα καὶ οὐχ ἱππήλατός ἐστιν,

οὐδὲ λίην λυπρή, ἀτὰρ οὐδ᾽ εὐρεῖα τέτυκται.

ἐν μὲν γάρ οἱ σῖτος ἀθέσφατος, ἐν δέ τε οἶνος

245γίγνεται· αἰεὶ δ᾽ ὄμβρος ἔχει τεθαλυῖά τ᾽ ἐέρση·

αἰγίβοτος δ᾽ ἀγαθὴ καὶ βούβοτος· ἔστι μὲν ὕλη

παντοίη, ἐν δ᾽ ἀρδμοὶ ἐπηετανοὶ παρέασι.

τῷ τοι, ξεῖν᾽, Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομ᾽ ἵκει,

τήν περ τηλοῦ φασὶν Ἀχαιΐδος ἔμμεναι αἴης.»

250Ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,

χαίρων ᾗ γαίῃ πατρωΐῃ, ὥς οἱ ἔειπε

Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο·

Μόνο αγόρευσε  μου τώρα την αλήθεια, να σιγουρευτώ·

ποια η χώρα, ποιος ο τόπος, ποια η φύτρα των ανθρώπων;

Είναι νησί αυτό περίβλεπτο; μήπως ακτή μιας εύφορης στεριάς

που γέρνει στο ακρογιάλι;»

Τότε αποκρίθηκε η θεά Αθηνά, τα μάτια λάμποντας:

«Μου φαίνεσαι, ξένε, κουτούτσικος. Εκτός κι αν έφτασες

από πολύ μακριά, για να ρωτάς τη σύσταση της χώρας.

Δεν είναι δα κι ανώνυμη! Πολλοί, πάρα πολλοί την ξέρουν·

όσοι τα μέρη κατοικούν που ανατέλλει ο ήλιος την αυγή, 240

αλλά κι οι άλλοι πάλι προς τη δύση, στο θολό σκοτάδι.

Κάπως τραχιά η γη αυτή, για τα άλογα ακατάλληλη,

όχι και τόσο ευρύχωρη, όμως δεν είναι και φτενό το χώμα της·

βγάζει σιτάρι αμέτρητο, έχει κι αμπέλια για κρασί,

βρέχει συχνά και στην πολλή δροσιά νοτίζουν τα χωράφια.

Καλά τα βοσκοτόπια της για γίδες και για βόδια,

μεγάλα δάση, δέντρα λογής λογής, τρέχουν πηγές

για να ποτίζονται τα ζώα.

Γι᾽ αυτά λοιπόν ακούστηκε το όνομα της Ιθάκης ακόμη

και στην Τροία, τόσο απόμακρη από των Αχαιών τη χώρα.»

250Ακούγοντας τον λόγο της, βασανισμένος ο Οδυσσέας και θείος,

αλάφρωσε η ψυχή του, χάρηκε την πατρική του γη, όπως την είπε

η Αθηνά Παλλάδα, θυγατέρα του αιγίοχου Δία.

Οδυσσέα αναγνώρισε την πατρίδα σου....  μη κοιμάσαι πια...ξύπνα!

Αστραία ©©

Ε. Σε ένα κατάρτι ιστίον για την πατρίδα Εστία του

 

Ο Οδυσσέας για την πατρίδα Εστία του, ιστίον και κατάρτι του, στου Νου,  ΝΑΥΣ, το Πλοίον του.

ξ Οδυσσείας

ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ξενίη τε τράπεζα,

ἱστίη τ᾽ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω·

160ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω.

τοῦδ᾽ αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται ἐνθάδ᾽ Ὀδυσσεύς. 160 

τοῦ μὲν φθίνοντος μηνός, τοῦ δ᾽ ἱσταμένοιο,

οἴκαδε νοστήσει

Πρώτος μου μάρτυς από τους θεούς ο Δίας και τούτο το φιλόξενο

τραπέζι, κι εδώ που έφτασα η εστία του αψεγάδιαστου Οδυσσέα —

όσα θα πω, να ξέρεις, θα συντελεστούν.

Όσο γυρίζει ο χρόνος στον ίδιο κύκλο, λέω θα νοστήσει,

θα βρεθεί ο Οδυσσέας εδώ· στου φεγγαριού τη χάση ή μόλις πιάσει

η νέα σελήνη, θα μπει στο σπίτι του·

υ Οδυσσείας

Τὸν δ᾽ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

«βουκόλ᾽, ἐπεὶ οὔτε κακῷ οὔτ᾽ ἄφρονι φωτὶ ἔοικας,

γιγνώσκω δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τοι πινυτὴ φρένας ἵκει,

τοὔνεκά τοι ἐρέω καὶ ἐπὶ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι·

230ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ξενίη τε τράπεζα,

ἱστίη τ᾽ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω,

ἦ σέθεν ἐνθάδ᾽ ἐόντος ἐλεύσεται οἴκαδ᾽ Ὀδυσσεύς·  231 

Ανταποκρίθηκε με τον πολύστροφό του νου ο Οδυσσέας:

«Βουκόλε, δεν μοιάζεις άνθρωπος ασήμαντος κι ανόητος·

αναγνωρίζω μόνος μου τη φρόνησή σου και το φρόνημα.

Γι᾽ αυτό πιο καθαρά θα σου μιλήσω, θα πάρω και μεγάλο όρκο:

230ας είναι μάρτυς μου ο πρώτος των θεών, ο Δίας, και το φιλόξενο τούτο

τραπέζι, του Οδυσσέα η πατρική εστία, όπου έχω φτάσει·

θα βρίσκεσαι λέω εδώ, που θα γυρίσει ο Οδυσσέας σπίτι του, ....

Ο όρκος του Οδυσσέα στην  Εστία

Η  Εστία Ιστίην είναι το πιο ιερό σημείο που ορκίζονται ακόμη και οι θεοί, ποτέ δεν παραβιάζεται.  Έχει δύο μορφές την εξωτερική θέση της φωτιάς κοινώς τζάκι  σχάρα, εσχάρη και δύο πρόσωπα, το εξωτερικό και το εσωτερικό πυρ, το πνεύμα του ανθρώπου. Είναι το πρώτο παιδί  των θεών πρέσβειρα και πρεσβύτερη όλων των θεών για αυτό το λόγο υπάρχει και η φράση  και όλες οι θυσίες ξεκινούν από εκεί: Αφ΄ Εστίας άρχεσθαι

Η Εστία είναι  η αρχαιότερη θεά που αγαπούσαν και σεβόταν όλοι οι άνθρωποι και οι θεοί. Σημαίνει τη διατήρηση του κόσμου με τάξη καθαρότητα καθαριότητα και αρμονία.

 Στους Δελφούς ήταν η κοινή ΕΣΤΙΑ  των Ελλήνων το ιερότερο ιερό. Από αυτό το  ιερό  έπαιρναν τη φωτιά ,το πυρ και άναβαν το πυρ το ναών όταν αυτό έσβηνε

 Τοποθετούνταν στο κέντρο της κατοικίας και δεν ήταν μόνο αναγκαία για την ζωή των μελών της οικογένειας αλλά ταυτόχρονα και η έδρα της θεάς που κατοικούσε εκεί.  Το πυρ που έκαιγε και επικοινωνούσε με όλα τα μέλη της οικογένειας που τροφοδοτούσε.

 Σβήσιμο του πυρός σήμαινε την  απουσία  του πνεύματος, την καταστροφή της εστίας,  την εγκατάλειψη της πόλης, έρημα σπίτια και κατεστραμμένες οικογένειες.

Καιρός να ανάψει το Ιερόν Πυρ της Εστίας και του  Πνεύματος  στην Ελλάδα του Μέλλοντος μας!

Αστραία