Ε. Γιατί η Ελλάδα

Η Ελλάδα ως εγγύηση ψυχικής, νοητικής και φυσικής ισορροπίας του πλανήτη

Η ισορροπία δεν είναι σημείο στον χάρτη.
Είναι σχέση δυνάμεων.

Δεν είναι το πού βρίσκεσαι,
αλλά το πώς στέκεσαι ανάμεσα στα αντίθετα.

Δεν είναι γεωγραφική θέση.
Είναι ιδιότητα ενός συστήματος.

Δεν προκύπτει από γραμμές, παράλληλους και μεσημβρινούς,
αλλά από τον τρόπο με τον οποίο μοιράζονται το βάρος
το σταθερό και το μεταβλητό,
η κίνηση και η διάρκεια,
η θάλασσα και η στεριά.

Η θάλασσα κινείται.
Η στεριά αντιστέκεται.
Και όπου αυτά τα δύο συναντιούνται χωρίς να αλληλοαναιρούνται,
εκεί γεννιέται η αρμονία.

Η Ελλάδα δεν είναι κέντρο επειδή βρίσκεται απλώς «στο μέσον».
Είναι κέντρο επειδή ισορροπεί.

Είναι το σημείο όπου οι δυνάμεις δεν συγκρούονται μόνο —
συντονίζονται.

Δεν υπάρχει «δεξιά» και «αριστερά» της Γης.
Δεν υπάρχει «πάνω» και «κάτω» για τον πολιτισμό.
Υπάρχει μόνο ισορροπία ή αστάθεια.

Και η ισορροπία δεν είναι γραμμή πάνω σε χάρτη.
Είναι ιδιότητα.
Είναι τρόπος ύπαρξης.

Όπου η θάλασσα δεν πνίγει τη στεριά
και η στεριά δεν φυλακίζει τη θάλασσα,
εκεί γεννιέται πολιτισμός.

Εκεί αρχίζει η Ελλάδα.
Εδώ είναι και η Δελφική Ιδέα.

Γιατί οι Δελφοί στέκουν ως ιδέα

Οι Δελφοί δεν είναι μόνο τόπος.
Είναι πρότυπο στάσης.

Βρίσκονται στο συμβολικό σταυροδρόμι τριών ηπείρων —
Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής.

Γύρω τους υπάρχει θάλασσα και στεριά,
πέρασμα και όριο,
κίνηση και μνήμη.

Το ουσιώδες όμως δεν είναι ότι «μοιράζουν» καλύτερα τη γεωγραφία με μαθηματική ακρίβεια.
Το ουσιώδες είναι ότι εκφράζουν καλύτερα την έννοια του κέντρου.

Το Greenwich είναι μέτρο ναυσιπλοΐας.
Οι Δελφοί είναι μέτρο νοήματος.

Το ένα μετρά πού είσαι.
Το άλλο ρωτά πού στέκεσαι.

Η Ελλάδα ως σύστημα μετάβασης

Η Ελλάδα — και γενικότερα η Μεσόγειος — φέρει μια μοναδική φυσική και πολιτισμική ιδιότητα:

Είναι θάλασσα, αλλά σπασμένη σε νησιά.
Είναι στεριά, αλλά διαπερατή από νερό.

Δεν είναι ούτε καθαρό υγρό ούτε καθαρό στερεό.
Είναι ενδιάμεση κατάσταση.
Ένα σύστημα μετάβασης.
Μια ζώνη ισορροπίας.

Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν είναι μόνο χώρα.
Είναι αρχή οργάνωσης.

Δεν είναι ούτε στεριά ούτε θάλασσα.
Είναι το σημείο όπου η στεριά μαθαίνει να κινείται
και η θάλασσα να θυμάται.

Η Ελλάδα ως πρότυπο πολιτείας

Η Ελλάδα, ως Ιθάκη, μπορεί να νοηθεί ως πρότυπη εύνομος πολιτεία.
Και γύρω της, σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο,
μπορούν να σταθούν έθνη-Αλκίνοα,
μια ευρύτερη Φαιακία πολιτισμών,
όχι αυτοκρατορικών, αλλά συντονισμένων.

Όχι κυριαρχία.
Όχι ηγεμονία.
Όχι μόνιμα προνόμια.
Αλλά μέτρο, εναλλαγή, ευθύνη και συμμετοχή.

Ο σημερινός διεθνής μηχανισμός εξουσίας  ο ΟΗΕ  έχει αποτύχει πολλές φορές
να εγγυηθεί ειρήνη, δικαιοσύνη και ουσιαστική ισορροπία.
Ο κόσμος ασφυκτιά από γραφειοκρατία, σπατάλη, νεοπλουτισμό εξουσίας και θεσμούς
που συχνά επιβιώνουν περισσότερο για τον εαυτό τους παρά για τον άνθρωπο.

Στη θέση μιας χρεοκοπημένης λογικής διεθνούς διοίκησης,
θα μπορούσε να σταθεί μια νέα Αλκίνοος Φαιακία:

ένα δωδεκαμελές συμβούλιο,
χωρίς μόνιμα μέλη,
χωρίς βέτο,
χωρίς προνόμια,
χωρίς προκλητικούς μισθούς και παρασιτική χλιδή.

Ένα συμβούλιο που θα ανανεώνεται κάθε χρόνο.
Που θα υπηρετεί και δεν θα εξουσιάζει.
Που θα στεγάζεται σε ένα λιτό, όμορφο, αρχαιοελληνικό κτίριο με δωρικούς κίονες στην Ελλάδα —
όχι ως εθνική έπαρση,
αλλά ως σύμβολο μέτρου, κάλλους, ευθύνης και αρμονίας.

Γιατί η Γη δεν αντέχει άλλη κατανάλωση.
Δεν αντέχει άλλη σπατάλη.
Δεν αντέχει άλλους θεσμούς που μιλούν στο όνομα της ειρήνης
ενώ αναπαράγουν τη ματαιοδοξία της ισχύος.

Η ανθρωπότητα χρειάζεται μια ειρηνική, ευδαίμονα Φαιακία.
Μια πολιτεία σεμνή και υψηλή μαζί.
Με Αλκίνοους ενάρετους πολίτες,
όχι  αυτοκράτορες και καισαροπαπιστές

Η Ελλάδα δεν είναι σημαντική επειδή είναι ισχυρή.
Είναι σημαντική επειδή θυμίζει το μέτρο.

Δεν είναι εγγύηση του πλανήτη επειδή κατέχει τα περισσότερα.
Είναι εγγύηση επειδή φέρει το αρχέτυπο της ισορροπίας:

ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά,
ανάμεσα στον λόγο και το συναίσθημα,
ανάμεσα στο τοπικό και το οικουμενικό,
ανάμεσα στον άνθρωπο και το σύμπαν.

Αν ο πλανήτης θέλει να σωθεί ψυχικά, νοητικά και φυσικά,
δεν χρειάζεται μόνο περισσότερη ισχύ.
Χρειάζεται περισσότερο μέτρο.

Και το μέτρο αυτό,
πριν γίνει θεσμός,
πριν γίνει νόμος,
πριν γίνει παγκόσμια πολιτική,
υπήρξε ήδη ως ιδέα.

Στους Δελφούς.
Στην Ιθάκη.
Στην Ελλάδα.

Κάτω από τον Αστερισμό του Απόλλωνος  και της Αρτέμιδος

Αστραία ©©

Ι. Εαρινή Ισορροπία

Εαρινή ισημερία: Δύση και Ανατολή, Πόλεμος και Ειρήνη, Ζυγός και Κριός, Άρης και Αφροδίτη. Ποια είναι η Ανατολή τι είναι η Δύση τι αντιπροσωπεύει ο Άρης και πού βρίσκεται η Ελένη;

Η Ιλιάδα είναι η τέχνη του πολέμου. Η Οδύσσεια είναι η τέχνη της ειρήνης.

Ο πόλεμος αρχίζει με την πτώση του Ιλίου· η ειρήνη αρχίζει στην Ιθάκη, με εντολή του Διός, με έναν κεραυνό φωτός.

Ο Άρης είναι το φυσικό σώμα, η ανδρεία, η δύναμη που προστατεύει.

Η Αφροδίτη είναι η ομορφιά και η καλλιέργεια της ψυχής, η γνώση που εξευγενίζει. Η ομορφιά είναι αυτή που θα σώσει τον κόσμο· η ανδρεία είναι αυτή που θα τον υπερασπιστεί.

Ο πόλεμος τελειώνει με την επιστροφή της κλεμμένης ομορφιάς — της Ελένης — που κρατείται όμηρος πίσω από τα τείχη μιας υλιστικής Τροίας. Η ειρήνη αρχίζει με την αναγνώριση της οδυσσειακής οντολογίας, όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στον εαυτό του και ανεβαίνει στα δωμάτια του παλατιού του νου, κορυφή, που κατέκτησε.

Όσοι κλέβουν την ομορφιά, τους θησαυρούς και τα χρήματα, και τα κρύβουν πίσω από ψηλά τείχη, κλέβουν και τα όνειρα, και τη ζωή, και τη δικαιοσύνη. Όσοι πουλάνε τη γνώση, πουλάνε και τον θεό, και την πατρίδα εμπορεύονται και τον άνθρωπο στο βωμό του κέρδους.

Για έναν άνθρωπο της ελευθερίας, κέρδος δεν υπάρχει· υπάρχει μόνο ένας συνεχής αγώνας για αυτήν.

Η Ανατολή κλέβει πάντα μια «Ελένη» και η Δύση την πουλάει στη λαϊκή των αγορών. Ειρήνη για όλο τον κόσμο υπάρχει μόνο όταν η Ελένη επιστρέφει στη χώρα που τη γέννησε και ο Οδυσσέας στην πατρίδα του.

Εαρινή ισημερία σήμερα σε Δύση και Ανατολή — αλλά όχι ισορροπία γεωπολιτική Γιατί υπάρχει οικονομική ανισότητα που γεννά πόλεμο και την κοινωνική αδικία στη Γη

Αστραία ©©

Β. Το Βέλος του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας είναι διάνυσμα, το διάνυσμα έχει φορά κατεύθυνση όπως και το βέλος, αν δεν έχει φορά κατεύθυνση δεν έχει στόχο δεν έχει προορισμό δεν είναι βέλος

Ο Οδυσσέας δεν είναι μορφή.
Είναι διάνυσμα με στόχο φορά ταχύτητα και προορισμό

Και το διάνυσμα χωρίς φορά…
είναι απλώς μήκος χωρίς νόημα.
Μια δυνατότητα που δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ.

Όπως το βέλος:
αν δεν έχει κατεύθυνση,
δεν είναι βέλος — είναι ξύλο.

Δεν αρκεί να κινείσαι.
Πρέπει να ξέρεις προς τα πού.

Γιατί αλλιώς δεν είσαι Οδυσσέας —
είσαι ναυαγός.

Ο Οδυσσέας λοιπόν δεν ορίζεται από την περιπλάνηση,
αλλά από τη διατηρημένη φορά μέσα στην περιπλάνηση.

Χάνει τόπους — δεν χάνει άξονα.
Αλλάζει ονόματα — δεν αλλάζει διεύθυνση.
Δοκιμάζεται — δεν εκτρέπεται.

Και το τόξο;

Εκεί σφραγίζεται το νόημα.

Το τόξο είναι η καμπύλη της ζωής.
Το βέλος είναι η ευθεία της πρόθεσης.

Αν δεν τεντωθεί η καμπύλη,
δεν εκτοξεύεται η ευθεία.

Άρα…

Ο άνθρωπος είναι τόξο και βέλος μαζί.
Αν δεν βρει τη φορά του,
μένει τεντωμένος χωρίς σκοπό —
ή χαλαρός χωρίς πορεία και προορισμό

Αστραία ©©

Ν. Νοτόθεν του Βορρά

Νοτόθεν του Βορρά

Από πού έρχεται ο Οδυσσέας; Από ποιες πύλες του χώρου και του χρόνου διαβαίνει;

Στην Πηνελόπη λέει πως έρχεται νοτόθεν, από την Κρήτη, γιος του Δευκαλίωνα, και ονομάζεται Αίθων. Στον πατέρα του δηλώνει πως έρχεται δυτικά, από τη Σικελία, και παρουσιάζεται ως εκλεκτός Επήριτος. Στους Ιθακίσιους αφηγείται πως έρχεται ανατολικά, από την Ήπειρο, με θεσπρωτικό πλοίο του οικονόμου βασιλιά των Θεσπρωτών, του Φαίδωνα.

Από πού λοιπόν έρχεται ο Οδυσσέας, καθώς περνά μέσα από τις Πύλες του χώρου και του χρόνου; Από τον Νότο ή από τον Βορρά; Πάνω σε ένα απολλώνιο βέλος που εφαρμόζει τέλεια στο τόξο του;

Πού βρίσκεται ο Βορράς και πού ο Νότος; Ποιος είναι ο μαγνητικός και ποιος ο γεωγραφικός προσανατολισμός; Πού ανατέλλει η Ανατολή και πού δύει η Δύση, όταν όλα αυτά τοποθετηθούν μέσα σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων χώρου και χρόνου;

Οι τέσσερις κατευθύνσεις ως τέσσερις ταυτότητες του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας δεν λέει ποτέ την ίδια ιστορία. Δεν είναι ψεύτης· είναι πολύτροπος. Κάθε φορά που αλλάζει κατεύθυνση, αλλάζει και οντολογικό επίπεδο.

Αστραία ©©

Ε. Η Οδυσσειακή Διακήρυξη του Ελληνισμού

ξημερώματα του 21ου Αιώνα μιας ροδοδάκτυλης αυγής

Νέα Σελήνη σήμερα στους Ιχθύες, με κυβερνήτη τον Ποσειδώνα, τον άρχοντα της Ατλαντίδος και της αυτοκρατορίας της. Με την Εποχή των Ιχθύων, τα δύο τελευταία χιλιάδες χρόνια, κυριάρχησαν οι θρησκείες ( του Δράκου) της Βαβυλωνίας.

Η Εποχή του Κριού θα τελείωνε με την πτώση της Τροίας, ΙΛΙΑΣ και η Εποχή των Ιχθύων θα άρχιζε με την περιπέτεια, την ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Ελληνισμού: είκοσι χρόνια (ΧΗΝΕΣ) όμηρος της θεοκρατίας της Ανατολής και της θεοσοφίας της Δύσης· των ανοργάνωτων, βάρβαρων ιερατείων της Ανατολής και των οργανωμένων, ατλαντικών ιερατείων της Καλυψούς.

Μεγάλος θεός ο Ποσειδών, το Άγνωστο. Μεγάλος εξερευνητής και ο Οδυσσέας, που το εξερεύνησε ως “όμηρος” του υπεραναπτυγμένου θρησκευτικού συναισθήματος των θρησκευτικών εξουσιών.

Με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την άνοδο του χριστιανισμού στην εξουσία, ταλαιπωρημένος από τον διώκτη Θεό, (το όνομα ΕΛΛΗΝ θα απαγορευθεί) φτάνει μισοπεθαμένος στις ακρογιαλιές της Φαιακίας με τη βοήθεια του Διαφωτισμού και των Φιλελλήνων.

Θα γίνει ανεξάρτητο κράτος, θα δοθεί το Σύνταγμα με τα λευκά χαρτιά της Λευκοθέης, και ο Οδυσσέας θα επιστρέψει στην Ιθάκη, ξημερώματα του 21ου αιώνα, για να υπογράψει τη Διακήρυξη του Ελεύθερου Ελληνισμού ως τη λύση για όρθιους και νοήμονες ανθρώπους.

Με την Ελλάδα–Ιθάκη στο κέντρο της Γαίας και γύρω Αλκίνοα Έθνη εγγύηση για ευδαίμονες Πολίτες.

Ο Ηρακλής θα επιστρέψει τα Μήλα των Εσπερίδων στον κήπο τους, ο Άτλας θα κρατήσει τον Ουρανό, η Άρτεμις θα πάρει τη θέση του, και ο Ηρακλής θα ανέβει στον Όλυμπο με την Ήβη, γυναίκα και σύντροφό του.

Η Ελλάδα είναι η Χώρα του Φωτός και οι Έλληνες είναι πάντα νέοι, σε αειθαλή ΝΕΟΤΗΤΑ, γιατί είναι τολμηροί εξερευνητές της Γνώσης

και ακούραστοι σε ευθύ βέλος Αυτογνωσίας, Απολλώνιοι Ταξιδευτές του Απείρου

Αστραία ©©

Μ. Ο Μίτος του Μύθου

Το νήμα, οι κλωστές και το υφαντό της ζωής
σε σύνδεση των γεγονότων
οριζοντίως και καθέτως του μύθου με την βοήθεια του Μίτου
Ο άνθρωπος προχωρά μέσα στον λαβύρινθο της ζωής και της γνώσης κρατώντας πάντα κάποιο νήμα για να μην χαθεί, είτε για να δεθεί (στο κατάρτι), είτε για να συνδέσει και να συνδεθεί με το σταθερό κέντρο λογικής
σε μαγικό ρεαλισμό ποιητικό κατανοώντας τα τρία επίπεδα της Γνώσης:
Το Γνωστό, το Άγνωστο και εκείνο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή, το ακατάληπτο.

Ο μύθος γίνεται κάτι περισσότερο από αφήγηση.

Είναι το νήμα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.

Οι μύθοι δεν είναι παλιές ιστορίες.
Είναι τα νήματα που κρατούν ενωμένο το ύφασμα της μνήμης.

Αστραία: Ο Μίτος του Πνεύματος: στην  σύνδεση των γεγονότων, προσωπικών συλλογικών εθνικών οικουμενικών διαγαλαξιακών  κβαντικών συγχρονιστικών  με  ομηρική πυξίδα  ...