Ε. Το Έργο των Ομηρικών Επών

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟΝ

Ορισμός
Αν μια σταθερή δύναμη F μετατοπίζει ένα σώμα κατά Δx, και η δύναμη είναι παράλληλη στη μετατόπιση, τότε το έργο είναι:W=F⋅Δx
Το έργο είναι αποτέλεσμα δύναμης που δρα και μετακινεί.

Οι τάξεις στην Ιθάκη, οι εργάτες και το έργο τους
Στην Ιθάκη, όπως και στη ζωή, τίθεται ένα καθαρό ερώτημα:
Ποιοι παράγουν έργο
και ποιοι ζουν από το έργο των άλλων εις βάρος τους;
Αυτοί που παράγουν έργο
Ο Εύμαιος η φροντίδα και η πίστη
Η Ευρύκλεια
η μνήμη και η αφοσίωση.
Η Πηνελόπη
η ύφανση του χρόνου και της αντοχής.
Ο Λαέρτης
η γη και η επιμονή.
Ο Τηλέμαχος
η μετάβαση στην ευθύνη.
Ο Φιλοίτιος η πράξη και η δικαιοσύνη.

Στην Ιθάκη μένουν:
Οι Μνηστήρες που καταστρέφουν την πόλη με την διαφθορά και διαπλοκή
Τα γυναικόπαιδα, οι γυναίκες, τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι — και ο λαός.… αυτοί κρατούν το νησί ζωντανό.
Οι πολεμιστές φεύγουν για τον όρκο και την ηρωική τιμή της τάξης τους.
Αυτοί που δεν παράγουν έργο
Οι Μνηστήρες.
Δεν εργάζονται.
Δεν δημιουργούν.
Δεν γεννούν, δεν έχουν παιδιά άτεκνοι και άγαμοι
σε καρέκλες εξουσίας
Δεν προστατεύουν.
Σπαταλούν.
Καταναλώνουν.
Καταχρώνται.
Ζουν από τα αποθέματα των άλλων —
σε μια συνεχή κραιπάλη λαιμαργίας, λαγνείας και εξουσίας.
Το βαθύτερο νόημα
Στον κόσμο της Οδύσσεια:
Έργο δεν είναι μόνο η πράξη.
Είναι η ευθύνη.

Δύο ΤΑΞΕΙΣ υπάρχουν στην Ιθάκη
οι Εργάτες που μοχθούν και οι Μνηστήρες τα παράσιτα που καταναλώνουν καταναλωτές Α΄ Τάξης
και, μία τρίτη : Οι Πολεμιστές που φύγαν
Καιρός να επιστρέψουν...Γ΄ Τάξης


β Οδυσσείας 270
«Τηλέμαχ᾿, οὐδ᾿ ὄπιθεν κακὸς ἔσσεαι οὐδ᾿ ἀνοήμων,
εἰ δή τοι σοῦ πατρὸς ἐνέστακται μένος ἠύ,
οἷος κεῖνος ἔην τελέσαι ἔργον τε ἔπος τε:
οὔ τοι ἔπειθ᾿ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται οὐδ᾿ ἀτέλεστος.
εἰ δ᾿ οὐ κείνου γ᾿ ἐσσὶ γόνος καὶ Πηνελοπείης

Τηλέμαχε, δε θα είσαι, κακός και ανοήμων
φτάνει μονάχα του πατέρα σου να έχεις το κουράγιο,
που ήταν παράξιος και στον λόγον και στο έργον του
να τα ολοκληρώνει ωραία
Έτσι, η οδός σου το ταξίδι μάταιο και ατελέσφορο δε θα είναι.
Και αν από τούτον δε γεννήθηκες και από την Πηνελόπη....

-Τηλέμαχε να ολοκληρώσεις το έργο σου....
Λέει η Αθηνά στο γιο του Οδυσσέα

Αστραία ©©

Π. Οι Πολεμιστές του Νήματος

και οι Τάξεις των  Ηρωικών Ομηρικών Επών

Οι Πολεμιστές του Νήματος της Ζωής στο βαθύτερο νόημα της

Στα Ομηρικά Έπη ο άνθρωπος εμφανίζεται σε πολλούς ρόλους — αλλά όλοι οδηγούν σε έναν κοινό πυρήνα:

τον Πολεμιστή της Ζωής.

Οι μορφές του ανθρώπου στα Έπη

 Καλλιεργητές

Λαέρτης

ο κήπος, η γη, η φροντίδα της ζωής.

 Υφάντρες

Πηνελόπη

Ελένη

η ύφανση του χρόνου και της μνήμης.

 Εξερευνητές

Οδυσσέας

το ταξίδι της γνώσης.

 Πολεμιστές

Αχιλλέας

Οδυσσέας.

Αλλά τελικά όλοι αυτοί οι ρόλοι έχουν κάτι κοινό.

Ο καλλιεργητής πολεμά την πείνα.

Η υφάντρα πολεμά τον χρόνο.

Ο εξερευνητής πολεμά το άγνωστο.

Ο πολεμιστής πολεμά τους καταχραστές

Το μεγάλο νόημα

Στον κόσμο του Όμηρου:

κάθε άνθρωπος είναι πολεμιστής —

όχι μόνο στο πεδίο της μάχης,

αλλά στο πεδίο της ζωής.

Και γι’ αυτό τα Έπη παραμένουν ζωντανά.

Γιατί δείχνουν τον άνθρωπο:

 να καλλιεργεί

 να υφαίνει

 να ταξιδεύει

 να μάχεται να αγωνίζεται να σκέπτεται

Και μέσα από όλα αυτά να προσπαθεί

να γίνει άξιος της ζωής του στο ομηρικό νόημα της

Οι Πολεμιστές του Νήματος μιας Ηρωικής Ζωής

Αστραία ©©

Ν. Το Νήμα της Ζωής

σε Μίτο Οδυσσειακής Διαδρομής

και οι Μοίρες Κλωθώ Λάχεσις Άτροπος, που κλώθουν, μοιράζουν τα λαχεία  ΔΩΡΑ στην ώρα τους,  σε κομβικά σημεία και κόβουν το νήμα με τον τρόπο τους.

Το νήμα της ζωής — το νόημα της ζωής.

Ζωή χωρίς  νου και νόημα, ζωή χωρίς νήμα χωρίς σύνδεση με την Πηγή του Φωτός

Ποιο είναι το νόημα της ζωής του Οδυσσέας,

στον αργαλειό που ύφανε η Κλωθώ με το νήμα της;

 Τι λέει ο Αλκίνοος για τον Οδυσσέα

«Εκεί έπειτα θα μάθει όσα του έχουν ορίσει η  Αίσα Μοίρες κατά την Κλωθώ

όταν γεννήθηκε και του έγνεσαν το νήμα της ζωής του.

Κι αν κάποιος από τους αθάνατους έχει κατέβει από τον ουρανό,

τότε οι θεοί θα σκεφτούν κάτι διαφορετικό.» 200, η Οδύσσεια

Ο Οδυσσέας είναι πολεμιστής και ήρωας των Ομηρικά Έπη.

Ένας μεγάλος εξερευνητής της γνώσης και της αυτογνωσίας —

ένας άνθρωπος που γνώρισε πολλές πόλεις του Γνωστού και είδε  οίδε τους νόες των ανθρώπων,

που ταξίδεψε σε άγριες θάλασσες και σε ακόμη πιο άγρια εσωτερικά τοπία του Αγνώστου

Ανήκει στην τάξη των πολεμιστών —

των μεγάλων εξερευνητών,

των ηρωικών νοημόνων ανθρώπων.

Ταξίδεψε μέχρι την Πηγή της Δημιουργίας, στον Άδη

γνώρισε τη Μοίρα του

και ανακάλυψε τον δρόμο της επιστροφής —

τον δρόμο της Ηρωικής  Ζωής.

Ζωή χωρίς νόημα είναι ζωή χωρίς ΝΗΜΑ.

Ζωή χωρίς ΝΟΥ είναι φυτοζωή φυτών

Και αυτό…

δεν είναι επιλογή ενός πολεμιστή —

ούτε της τάξης του.

ἔνθα δ' ἔπειτα πείσεται, ἅσσα οἱ αἶσα κατὰ Κλῶθές τε βαρεῖαι γεινομένῳ νήσαντο λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ. εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατ' οὐρανοῦ εἰλήλουθεν, ἄλλο τι δὴ τόδ' ἔπειτα θεοὶ περιμηχανόωνται.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ η, 200, από τα δώρα των Φαιάκων της Λάχεσης

Αστραία ©©

Δ. Οι Ομηρικοί Δεσμοί και Σύνδεσμοι

 σε κομβικά σημεία των σύγχρονων καιρών

Τα Ομηρικά Έπη διαθέτουν πλήθος συνδέσμων και ΛΕΞΕΩΝ που ενώνουν μεταξύ τους τα διαφορετικά επίπεδα γνώσης και αντίληψης.
Δεν είναι μονοσήμαντα· είναι βαθιά πολυσήμαντα.
Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και σταθερούς συνδέσμους που χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι η ροδοδάκτυλος Ηώς — η αυγή που ανατέλλει κάθε μέρα και ξυπνά αφυπνίζει την "κοιμισμένη βασιλοπούλα"
Δεν πρόκειται απλώς για φυσική περιγραφή.
Είναι σήμα μετάβασης.
Η «κοιμωμένη βασιλοπούλα» είναι η ίδια η συνείδηση, που κάθε φορά καλείται να ξυπνήσει.
Η ημέρα στον Όμηρο δεν είναι μόνο ένα χρονικό διάστημα είκοσι τεσσάρων ωρών.
Έχει μια βαθύτερη, αλληγορική σημασία.
Κάθε ημέρα συνδέεται με την αυγή.
Κάθε αρχή με ένα ξύπνημα.
Από μία ημέρα… έως την αιωνιότητα.
Ραψωδία Α
Ἦμος δ’ ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε,
δὴ τότε κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός·
ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
Όταν ο ήλιος έδυσε και το σκοτάδι απλώθηκε,
τότε κοιμήθηκαν πλάι στα πρυμνήσια του πλοίου.
Και όταν φάνηκε η πρωιγενής, η ροδοδάκτυλη Αυγή…
Η νύχτα στον Όμηρο δεν είναι τέλος.
Είναι παύση.
Και η αυγή δεν είναι απλώς αρχή.
Είναι επανεκκίνηση της συνείδησης.

Ο μίτος της σύνδεσης δείχνει τον δρόμο.
Η αυγή τον φωτίζει με το φως του Ήλιου Απόλλωνα
και είναι κάθε μέρα μια καινούργια....ΗΜΕΡΑ

Αστραία ©©

Μ. Ο Μίτος των Ομηρικών Επών

 τα  ΝΗΜΑΤΑ ΝΑΜΑΤΑ

και το χάος της Ελληνικής Μυθολογίας

Τα νήματα του ΝΟΥ

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για έναν μελετητή ή ερευνητή είναι ότι συχνά βρίσκεται μέσα σε έναν λαβύρινθο σπουδαίας, αλλά αχανούς γνώσης. Δεν ξέρει αν μπορεί να βγει εύκολα· δεν ξέρει καν αν θα βγει. 

Χωρίς τον μίτο της Αριάδνης —χωρίς δηλαδή μια σταθερή γραμμή σύνδεσης ανάμεσα στον μίτο  και τον μύθο — και χωρίς το «σχοινί» των Ομηρικών επών, η έξοδος δεν είναι εύκολη και ο Μινώταυρος καραδοκεί.

Υπάρχει όμως ένα σχοινί, ένα «πείσμα» σύνδεσης, που ενώνει τα Ομηρικά έπη στα διάφορα επίπεδα ερμηνείας τους. 

Αυτό το σχοινί το συναντάμε ιδιαίτερα στην Οδύσσεια . Είναι το σχοινί:

με το οποίο ο Οδυσσέας δένει τον ασκό του Αιόλου, που οι σύντροφοί του  το λύνουν

το σχοινί με το οποίο δένεται ο ίδιος στο κατάρτι, για να ακούσει τις Σειρήνες, ευτυχώς δεν το λύνουν

 το σχοινί με το οποίο δένει τους αρμούς της σχεδίας του, φεύγοντας από την Καλυψώ

 το σχοινί με το οποίο ασφαλίζει το φωριαμό με τα δώρα των Φαιάκων

και, τέλος, το σχοινί με το οποίο κρεμά τον Μελάνθιο, τη Μελάνθη και τις άπιστες δούλες του παλατιού.

Παράλληλα πολλά νήματα και σχοινιά μίτους μύθους  πλέκει  συνδέει η Πηνελόπη στο αργαλειό της σε διακλαδιζόμενα κομβικά σημεία του υφαντού μαζί με τις Ναίδες στο άντρο τους

Τι μπορείς να κάνεις με ένα σχοινί σε μια σύγχρονη   κινηματογραφική σκηνή; 

Πολλά. Ιδίως όταν το σχοινί έχει ΠΗΓΗ μυθική σε σύνδεση ΟΜΗΡΙΚΗ

Αστραία ©©

Κ. Οι Κόμβοι της Οδύσσειας στους Σταθμούς του Οδυσσέα

δένοντας  λύνοντας και συνδέοντας τα κομβικά σημεία της Οδύσσειας

Αλέξανδρος και Οδυσσέας — δύο τρόποι απέναντι στον κόμπο

Ο Αλέξανδρος 

μπροστά στον άλυτο Γόρδιο δεσμό δεν χάνει χρόνο:

τον κόβει.

Είναι η πράξη της  άμεσης δράσης , της τομής, της  δυναμικής  λύσης.

Ο Οδυσσέας

κάνει το αντίθετο:

δεν κόβει — δένει.

Σε όλη την Οδύσσεια,

ο Οδυσσέας περνά από κόμβο σε κόμβο:

Κίκονες, Λωτοφάγοι, Κύκλωπας, Αίολος, Κίρκη, Σειρήνες…

Κάθε σταθμός είναι ένα κομβικό σημείο —

όχι για να λυθεί πρόχειρα,

αλλά για να συνδεθεί με τον επόμενο.

Δεν αποσυνθέτει την πορεία του.

Την υφαίνει σαν  υφαντό ζωής

Και φτάνουμε στους Φαίακες στον προτελευταίο σταθμό

Εκεί, στο κατώφλι της επιστροφής,

η Αρήτη  τον συμβουλεύει «πρόσεξε».

Του λέει:

δέσε.

Να δέσει το σεντούκι,

να μη χαθούν τα δώρα των Φαιάκων στο ποσειδώνιο πέλαγος.

Κι εκείνος δένει —

με τέχνη  κόμπο που έμαθε από την Κίρκη.

Γιατί στον Όμηρο κόσμο ο κόμπος δεν είναι απλώς δέσιμο.

Είναι:

σύνδεση εμπειριών

ασφάλεια νοήματος

μνήμη που δεν πρέπει να χαθεί

ο κόμπος σχετίζεται και με τον ήχο —

την κλαγγή, την τάση, το σφίξιμο.

Σαν χορδή τόξου.

Δεν είναι τυχαίο:

ο Οδυσσέας είναι άνθρωπος του τόξου.

Τεντώνει, συγκρατεί, δεν σπάει.

Ο Αλέξανδρος έκοψε τον δεσμό.

Ο Οδυσσέας έμαθε να τον δένει και να τον συνδέει

Ο ένας κατακτά  τον κόσμο με το σπαθί του

Ο άλλος τον συνδέει και τον κατανοεί με το τόξο του Σαϊτευτή

Και μόνο ό,τι δένεται σωστά…

φτάνει στην Ιθάκη.

Ό,τι δένεται, συνδέεται και γίνεται κατανόηση.
Ό,τι δεν συνδέεται, χάνεται στην κοσμική θάλασσα της αντίληψης.

Κάθε σταθμός του Οδυσσέα από τους Κίκονες έως το τελευταίο σταθμό την Ιθάκη είναι ένα κομβικό σημείο για την κατανόηση της και την ερμηνεία της 

Αστραία ©©

Α. Το Σημαίνον, το Σημαινόμενον και ο Απόλλων

Οι χρησμοί ως γρίφοι καρδιάς ασκήσεις ευφυίας και ανάπτυξη κριτικής σκέψης

Οι λέξεις δεν είναι ποτέ μόνο λέξεις.

Άλλο είναι το σημαίνον — η λέξη, ο ήχος, η φράση που ακούγεται.

Και άλλο το σημαινόμενο — το βαθύτερο νόημα που κρύβεται μέσα της.

Αυτή η διάκριση, που σήμερα χρησιμοποιούμε στη γλωσσολογία και τη φιλοσοφία, μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε ο Απόλλων στο Μαντείο των Δελφών.

Ο  Λοξίας Λυράρης  θεός δεν μιλούσε με ευθείες γραμμές.

Μιλούσε  τραγουδώντας με καμπύλο τόξο λυγίζοντας τη σκέψη και όχι το κουτάλι

Το σημαίνον στους χρησμούς ήταν λίγες λέξεις, σύντομες φράσεις, αινιγματικές απαντήσεις. Συχνά κοφτές, πυκνές, σχεδόν πέτρινες.

Το σημαινόμενο όμως δεν βρισκόταν στην επιφάνεια.

Ζητούσε ερμηνεία.

Κρυβόταν στις περιστάσεις, στον χαρακτήρα αυτού που ρωτούσε, στην ποιότητα του νου του, στους φόβους, στις φιλοδοξίες και στις αυταπάτες του.

Γι’ αυτό οι χρησμοί δεν ήταν απλές προβλέψεις μέλλοντος.

Ήταν γρίφοι καρδιάς.

Ήταν ασκήσεις ευφυίας.

Ήταν δοκιμασίες κρίσης και αυτογνωσίας.

Ο άνθρωπος που πήγαινε στους Δελφούς δεν έπαιρνε έτοιμη λύση και μασημένη τροφή. Δεν του αφαιρούσαν την ευθύνη της σκέψης.

Αντίθετα, καλούνταν να εργαστεί ο ίδιος:

να σκεφτεί

να διακρίνει

να ερμηνεύσει

να αμφισβητήσει τον εαυτό του

να αποφασίσει με προσωπική ευθύνη

Γι’ αυτό και εκεί ήταν χαραγμένο το μεγάλο δελφικό παράγγελμα:

Γνώθι σαυτόν.

Χωρίς  μέτρο και αυτογνωσία, ούτε ο πιο αληθινός χρησμός δεν ωφελεί.

Το γνωστό παράδειγμα του Κροίσος το αποδεικνύει. Όταν άκουσε πως αν εκστρατεύσει θα καταστρέψει μια μεγάλη αυτοκρατορία, υπέθεσε πως εννοούσαν του αντιπάλου του. Τελικά καταστράφηκε η δική του.

Ο χρησμός δεν ήταν ψεύτικος.

Η ερμηνεία ήταν φτωχή.

Ο Απόλλων λοιπόν δεν χάριζε μόνο φως.

Ζητούσε μάτια ικανά να το αντέξουν.

Στη σημερινή εποχή της βιασύνης, των συνθημάτων και των εύκολων απαντήσεων, το δελφικό μάθημα παραμένει ζωντανό:

Μη ζητάς μόνο τι ειπώθηκε.

Ζήτα τι σημαίνει.

Μη ζητάς μόνο απάντηση.

Ζήτα νου ικανό να την κρίνει.

Ο χρησμός δεν σε ξεγελά.

Η βιασύνη σου  και η άγνοια σου τον μεταφράζει λάθος.

Η μασημένη τροφή γεμίζει το στόμα.

Ο γρίφος ξυπνά το μυαλό.

Ο ανόητος ζητά πρόβλεψη.

Ο σοφός ζητά κλειδί ερμηνείας.

Και  το ποιο σημαντικό δεν σου έλεγε :δοξάστε με

Ο Απόλλων, όπως τον γνωρίζουμε στην ελληνική παράδοση, δεν εμφανίζεται ως θεός που απαιτεί αδιάκοπες κολακείες τύπου «δοξάστε με αλλιώς…». Δεν στήνει κέντρο χειροκροτητών.

Στους Δελφούς το βάρος πέφτει αλλού:

γνώση

μέτρο

αυτογνωσία

ευθύνη

ερμηνεία

πειθαρχία του νου

Δεν σου έλεγε πρώτα «ύμνησέ με».

Σου έλεγε έμμεσα: γίνε ανώτερος άνθρωπος.

Δεν ζητούσε λιβάνι πριν τη σκέψη.

Ζητούσε σκέψη πριν την πράξη.

Δεν είπε “δοξάστε με”.

Είπε με τον τρόπο του: διορθώστε τον εαυτό σας.

Το δελφικό μαντείο δεν μοίραζε οδηγίες χρήσεως σε πιστούς δούλους

Καλλιεργούσε κρίση, διάκριση και αυτογνωσία.

Με άλλα λόγια: ανέπτυσσε την κριτική σκέψη —

όχι την παθητική υπακοή σε αξιόπιστους πολίτες της Ελληνικής Φιλοσοφίας και Δημιουργικής Σκέψης

σε σημεία των  Διαχρονικών Καιρών

Οι  γρίφοι Καρδιάς στους Δελφούς γιατί ο Απόλλων είναι η καρδιά του ανθρώπου στο σώμα του

Αστραία ©©

Κ. Ανυπόδητοι Χορευτές Κουρήτες

Χέρια ψηλά  και πόδια γερά να πατούν στη γη

Ορειβασία σε ολύμπια κορυφή του Νου

Κουρητικός Χορός Παλμός Ρυθμός – Το Σώμα που Θυμάται

Η θεραπευτική δύναμη του χορού και του ρυθμού

Το σώμα είναι ο ΝΑΟΣ του Πνεύματος και  κατοικεί στον  φωτισμένο Όλυμπο

Έτσι μεγαλώνει ο Δίας.
Όχι με δόγματα — με παλμό.

Με πόδια που χτυπούν τη γη,
με σώματα που στέκονται όρθια,
με ανθρώπους που δεν ξεχνούν τον ρυθμό τους.»

Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη μέρα

που το σώμα δεν ζητά σκέψη — ζητά ρυθμό.

Ξυπόλητα πόδια στη γη.

Χέρια ψηλά στον ουρανό.

Αναπνοή που ανοίγει και κλείνει σαν κύμα.

Και μετά… ο παλμός.

Ένα ελαφρύ χτύπημα του ποδιού.

Ένα δεύτερο.

Και ξαφνικά, ο άνθρωπος δεν στέκεται απλώς —

κινείται μέσα σε ρυθμό.

Οι Κουρήτες της αρχαίας Κρήτης δεν χόρευαν τυχαία.

Χτυπούσαν τη γη για να καλύψουν το κλάμα του Δία.

Αλλά στην πραγματικότητα, έκαναν κάτι βαθύτερο:

δημιουργούσαν παλμό.

Ρυθμό.

Δόνηση.

Σύνδεση.

Δεν γνωρίζουμε αν ήταν ξυπόλητοι  που μάλλον ήταν

Γνωρίζουμε όμως ότι πατούσαν γερά στη γη

Και αυτό αρκεί.

Σήμερα, μέσα σε τσιμέντο και απομόνωση,

το σώμα ξεχνά τον ρυθμό του.

Ξεχνά πώς να στέκεται.

Ξεχνά πώς να αναπνέει.

Ξεχνά πώς να κινείται χωρίς σκοπό — μόνο για να νιώσει.

Και όμως, η επιστροφή είναι απλή.

Στέκεσαι.

Σηκώνεις τα χέρια.

Αναπνέεις.

Και αρχίζεις να χτυπάς απαλά τη γη με τα πόδια.

Όχι με δύναμη — με ρυθμό.

Το σώμα ξυπνά.

Τα πέλματα στέλνουν σήματα.

Η αναπνοή βαθαίνει.

Ο νους ησυχάζει.

Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα,

αρχίζεις να περιστρέφεσαι.

Δεξιά.

Αριστερά.

Οι κινήσεις γίνονται κυκλικές.

Η αναπνοή εναλλάσσεται.

Το σώμα βρίσκει τον δικό του ρυθμό.

Δεν είναι άσκηση.

Δεν είναι γυμναστική.

Είναι μνήμη.

Το σώμα θυμάται αυτό που ήξερε πάντα:

πώς να συνδέεται με τη γη,

πώς να ανοίγεται στον ουρανό,

πώς να ισορροπεί ανάμεσα στα δύο.

Κάποτε, οι Κουρήτες φύλαγαν τον Δία με τον θόρυβο τους.

Σήμερα, δεν έχουμε να κρύψουμε θεούς.

Έχουμε να ξυπνήσουμε τον άνθρωπο.

«Όταν το σώμα βρίσκει τον ρυθμό του,
ο νους ανυψώνεται σε ολύμπιες κορυφές.»

Αστραία ©©

Ν. Ξυπόλητες Ραψωδίες των Νίπτρων

ΤΑ ΝΙΠΤΡΑ – Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΥΜΙΚΟΥ
Όταν η Ευρύκλεια πλένει τα πόδια του Οδυσσέα
δεν κάνει μια υπηρεσία.
Κάνει αναγνώριση.
Κάνει καθαρισμό.
Κάνει μετάβαση.
Πλένει:
σκόνη ταξιδιών 10 ετών
λάσπη ξένων τόπων
μνήμη πόνου
κρούστα θυμικών κατακλύσεων
άγχος και φόβους
τα ίχνη του Ποσειδώνα
Γιατί ο Οδυσσέας, μέχρι εκείνη τη στιγμή,
δεν είναι ακόμα εσωτερικά ολόκληρος.
Η αποκατάσταση γίνεται στα πόδια…
όχι στο κεφάλι.
Και ποια τα αναγνωρίζει;
Η Ευρύκλεια.
Η τροφός.
Η μνήμη.
Το παρελθόν.
Το ίδιο το σπίτι του—
μέσα στο νερό—
τον αναγνωρίζει.
Αυτή είναι ψυχική επανασύνδεση και καθαρμός

Αστραία ©©

Π. Ανυπόδητοι πρίγκιπες

Ξυπόλητοι πρίγκιπες πατώντας γερά στη Γη με όλη την πτέρνα

Η σημασία των ποδιών και των πελμάτων στην ψυχική νοητική και σωματική υγεία του ανθρώπου
Η εθνική μας αυτογνωσία μέσα τα Ομηρικά Έπη και την Ελληνική Μυθολογία
Κατανοώντας τους νόμους της ενέργειας και την ύλης ισορροπία γης και ουρανού, πνεύματος και μορφής.

Τι λένε τα Ομηρικά Έπη και η ελληνική μυθολογία για τα πόδια και τα πέλματα του ανθρώπου;
Η μεγάλη τραγωδία ξεκινά με τον Οιδίποδα: με πρησμένα πόδια, εξόριστος από τον πατέρα του, τον Λάιο, ο οποίος τον απομακρύνει επειδή φοβάται μήπως χάσει τον θρόνο και την εξουσία.

Ο Αχιλλέας αναφέρεται στους ανυπόδητους Πελασγούς, που προσεύχονται στον Δία.
Ανυπόδητοι, ΓΕΙΩΜΕΝΟΙ γιατί εναρμονίζονται με τη γη σε ένα κλειστό κύκλωμα ενέργειας δύο πόλων, θετικού και αρνητικού, ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.

Ο ίδιος ο Αχιλλέας, ημίθεος, έχει μόνο ένα τρωτό σημείο: την πτέρνα.
Από μια αφύλακτη πτέρνα εισήλθε ο θάνατος.
Ο γιος υδάτινης θεότητας δεν καταφέρνει να ελέγξει το θυμικό του· η υπερβολή του τον καθιστά ευάλωτο.

Το εθνικό μας πρόβλημα ξεκινά με γονείς και πατέρες που θυσιάζουν τα παιδιά τους — όπως ο Αγαμέμνων — ή τα εξορίζουν — όπως ο Λάιος — επειδή φοβούνται μήπως χάσουν την εξουσία.
Οι εξουσιομανείς άνθρωποι, αρπαγμένοι από έναν θρόνο και μια καρέκλα, με υπερβολικό εγωισμό, ποτέ δεν έκαναν καλό σε καμία πολιτεία και σε καμία δημοκρατία, ειδικά όταν συνοδεύουν την εξουσιομανία με πατριδοκαπηλία και θεόπληκτη αυταρέσκεια.

Όταν ακόμη και ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζεται ως παιδοκτόνος να δίνει το παράδειγμα της θυσίας του υιού του, η κοινωνία εθίζεται στη λογική της παιδικής θυσίας και της τυφλής υπακοής σε σωτήρες και αντίνοη σωτηρία. Κανένας κόσμος δεν σώζεται έτσι.... χειρότερος γίνεται.
Η θυσία των παιδιών, η εξορία των παιδιών και η υπακοή σε παιδοκτόνες εξουσίες πρέπει να σταματήσουν, μαζί με την εξουσία ισόβιων αυταρχικών ηγεμόνων.
Κανένας ισόβιος ηγεμών. Μία θητεία 4–5 χρόνια σε κάθε θεσμική θέση και εξουσία.

Γιατί ξυπόλητοι;
Γιατί τα περισσότερα προβλήματα υγείας ξεκινούν από την απομόνωση του ανθρώπινου σώματος από την επαφή με τη γη — όχι μόνο μέσω του τσιμέντου, αλλά και μέσω των παπουτσιών, ειδικά των ψηλοτάκουνων, που είναι καταστροφικά για τη σπονδυλική στήλη, τη γονιμότητα και γενικότερα την υγεία των γυναικών.
Κι όμως, φοριούνται με φετιχιστική ανοησία, εις βάρος του ίδιου του σώματος.

Καμία εξουσία δεν πρέπει να είναι ισόβια.
Η θητεία είναι ρυθμός — όχι κατοχή.

Όπως το σώμα χρειάζεται ισορροπία,
έτσι και η πολιτεία χρειάζεται εναλλαγή.

Και όπως τα πόδια χρειάζονται επαφή με τη γη,
έτσι και ο άνθρωπος χρειάζεται επαφή με την πραγματικότητα —
όχι με ψευδαισθήσεις εμμονές εξουσίας, θεοκρατίας θεοσωτηρίας ή εγωισμού.

Αστραία ©©

Ε. Γιατί η Ελλάδα

Η Ελλάδα ως εγγύηση ψυχικής, νοητικής και φυσικής ισορροπίας του πλανήτη

Η ισορροπία δεν είναι σημείο στον χάρτη.
Είναι σχέση δυνάμεων.

Δεν είναι το πού βρίσκεσαι,
αλλά το πώς στέκεσαι ανάμεσα στα αντίθετα.

Δεν είναι γεωγραφική θέση.
Είναι ιδιότητα ενός συστήματος.

Δεν προκύπτει από γραμμές, παράλληλους και μεσημβρινούς,
αλλά από τον τρόπο με τον οποίο μοιράζονται το βάρος
το σταθερό και το μεταβλητό,
η κίνηση και η διάρκεια,
η θάλασσα και η στεριά.

Η θάλασσα κινείται.
Η στεριά αντιστέκεται.
Και όπου αυτά τα δύο συναντιούνται χωρίς να αλληλοαναιρούνται,
εκεί γεννιέται η αρμονία.

Η Ελλάδα δεν είναι κέντρο επειδή βρίσκεται απλώς «στο μέσον».
Είναι κέντρο επειδή ισορροπεί.

Είναι το σημείο όπου οι δυνάμεις δεν συγκρούονται μόνο —
συντονίζονται.

Δεν υπάρχει «δεξιά» και «αριστερά» της Γης.
Δεν υπάρχει «πάνω» και «κάτω» για τον πολιτισμό.
Υπάρχει μόνο ισορροπία ή αστάθεια.

Και η ισορροπία δεν είναι γραμμή πάνω σε χάρτη.
Είναι ιδιότητα.
Είναι τρόπος ύπαρξης.

Όπου η θάλασσα δεν πνίγει τη στεριά
και η στεριά δεν φυλακίζει τη θάλασσα,
εκεί γεννιέται πολιτισμός.

Εκεί αρχίζει η Ελλάδα.
Εδώ είναι και η Δελφική Ιδέα.

Γιατί οι Δελφοί στέκουν ως ιδέα

Οι Δελφοί δεν είναι μόνο τόπος.
Είναι πρότυπο στάσης.

Βρίσκονται στο συμβολικό σταυροδρόμι τριών ηπείρων —
Ευρώπης, Ασίας, Αφρικής.

Γύρω τους υπάρχει θάλασσα και στεριά,
πέρασμα και όριο,
κίνηση και μνήμη.

Το ουσιώδες όμως δεν είναι ότι «μοιράζουν» καλύτερα τη γεωγραφία με μαθηματική ακρίβεια.
Το ουσιώδες είναι ότι εκφράζουν καλύτερα την έννοια του κέντρου.

Το Greenwich είναι μέτρο ναυσιπλοΐας.
Οι Δελφοί είναι μέτρο νοήματος.

Το ένα μετρά πού είσαι.
Το άλλο ρωτά πού στέκεσαι.

Η Ελλάδα ως σύστημα μετάβασης

Η Ελλάδα — και γενικότερα η Μεσόγειος — φέρει μια μοναδική φυσική και πολιτισμική ιδιότητα:

Είναι θάλασσα, αλλά σπασμένη σε νησιά.
Είναι στεριά, αλλά διαπερατή από νερό.

Δεν είναι ούτε καθαρό υγρό ούτε καθαρό στερεό.
Είναι ενδιάμεση κατάσταση.
Ένα σύστημα μετάβασης.
Μια ζώνη ισορροπίας.

Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν είναι μόνο χώρα.
Είναι αρχή οργάνωσης.

Δεν είναι ούτε στεριά ούτε θάλασσα.
Είναι το σημείο όπου η στεριά μαθαίνει να κινείται
και η θάλασσα να θυμάται.

Η Ελλάδα ως πρότυπο πολιτείας

Η Ελλάδα, ως Ιθάκη, μπορεί να νοηθεί ως πρότυπη εύνομος πολιτεία.
Και γύρω της, σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο,
μπορούν να σταθούν έθνη-Αλκίνοα,
μια ευρύτερη Φαιακία πολιτισμών,
όχι αυτοκρατορικών, αλλά συντονισμένων.

Όχι κυριαρχία.
Όχι ηγεμονία.
Όχι μόνιμα προνόμια.
Αλλά μέτρο, εναλλαγή, ευθύνη και συμμετοχή.

Ο σημερινός διεθνής μηχανισμός εξουσίας  ο ΟΗΕ  έχει αποτύχει πολλές φορές
να εγγυηθεί ειρήνη, δικαιοσύνη και ουσιαστική ισορροπία.
Ο κόσμος ασφυκτιά από γραφειοκρατία, σπατάλη, νεοπλουτισμό εξουσίας και θεσμούς
που συχνά επιβιώνουν περισσότερο για τον εαυτό τους παρά για τον άνθρωπο.

Στη θέση μιας χρεοκοπημένης λογικής διεθνούς διοίκησης,
θα μπορούσε να σταθεί μια νέα Αλκίνοος Φαιακία:

ένα δωδεκαμελές συμβούλιο,
χωρίς μόνιμα μέλη,
χωρίς βέτο,
χωρίς προνόμια,
χωρίς προκλητικούς μισθούς και παρασιτική χλιδή.

Ένα συμβούλιο που θα ανανεώνεται κάθε χρόνο.
Που θα υπηρετεί και δεν θα εξουσιάζει.
Που θα στεγάζεται σε ένα λιτό, όμορφο, αρχαιοελληνικό κτίριο με δωρικούς κίονες στην Ελλάδα —
όχι ως εθνική έπαρση,
αλλά ως σύμβολο μέτρου, κάλλους, ευθύνης και αρμονίας.

Γιατί η Γη δεν αντέχει άλλη κατανάλωση.
Δεν αντέχει άλλη σπατάλη.
Δεν αντέχει άλλους θεσμούς που μιλούν στο όνομα της ειρήνης
ενώ αναπαράγουν τη ματαιοδοξία της ισχύος.

Η ανθρωπότητα χρειάζεται μια ειρηνική, ευδαίμονα Φαιακία.
Μια πολιτεία σεμνή και υψηλή μαζί.
Με Αλκίνοους ενάρετους πολίτες,
όχι  αυτοκράτορες και καισαροπαπιστές

Η Ελλάδα δεν είναι σημαντική επειδή είναι ισχυρή.
Είναι σημαντική επειδή θυμίζει το μέτρο.

Δεν είναι εγγύηση του πλανήτη επειδή κατέχει τα περισσότερα.
Είναι εγγύηση επειδή φέρει το αρχέτυπο της ισορροπίας:

ανάμεσα στη θάλασσα και τη στεριά,
ανάμεσα στον λόγο και το συναίσθημα,
ανάμεσα στο τοπικό και το οικουμενικό,
ανάμεσα στον άνθρωπο και το σύμπαν.

Αν ο πλανήτης θέλει να σωθεί ψυχικά, νοητικά και φυσικά,
δεν χρειάζεται μόνο περισσότερη ισχύ.
Χρειάζεται περισσότερο μέτρο.

Και το μέτρο αυτό,
πριν γίνει θεσμός,
πριν γίνει νόμος,
πριν γίνει παγκόσμια πολιτική,
υπήρξε ήδη ως ιδέα.

Στους Δελφούς.
Στην Ιθάκη.
Στην Ελλάδα.

Κάτω από τον Αστερισμό του Απόλλωνος  και της Αρτέμιδος

Αστραία ©©

Ι. Εαρινή Ισορροπία

Εαρινή ισημερία: Δύση και Ανατολή, Πόλεμος και Ειρήνη, Ζυγός και Κριός, Άρης και Αφροδίτη. Ποια είναι η Ανατολή τι είναι η Δύση τι αντιπροσωπεύει ο Άρης και πού βρίσκεται η Ελένη;

Η Ιλιάδα είναι η τέχνη του πολέμου. Η Οδύσσεια είναι η τέχνη της ειρήνης.

Ο πόλεμος αρχίζει με την πτώση του Ιλίου· η ειρήνη αρχίζει στην Ιθάκη, με εντολή του Διός, με έναν κεραυνό φωτός.

Ο Άρης είναι το φυσικό σώμα, η ανδρεία, η δύναμη που προστατεύει.

Η Αφροδίτη είναι η ομορφιά και η καλλιέργεια της ψυχής, η γνώση που εξευγενίζει. Η ομορφιά είναι αυτή που θα σώσει τον κόσμο· η ανδρεία είναι αυτή που θα τον υπερασπιστεί.

Ο πόλεμος τελειώνει με την επιστροφή της κλεμμένης ομορφιάς — της Ελένης — που κρατείται όμηρος πίσω από τα τείχη μιας υλιστικής Τροίας. Η ειρήνη αρχίζει με την αναγνώριση της οδυσσειακής οντολογίας, όταν ο άνθρωπος επιστρέφει στον εαυτό του και ανεβαίνει στα δωμάτια του παλατιού του νου, κορυφή, που κατέκτησε.

Όσοι κλέβουν την ομορφιά, τους θησαυρούς και τα χρήματα, και τα κρύβουν πίσω από ψηλά τείχη, κλέβουν και τα όνειρα, και τη ζωή, και τη δικαιοσύνη. Όσοι πουλάνε τη γνώση, πουλάνε και τον θεό, και την πατρίδα εμπορεύονται και τον άνθρωπο στο βωμό του κέρδους.

Για έναν άνθρωπο της ελευθερίας, κέρδος δεν υπάρχει· υπάρχει μόνο ένας συνεχής αγώνας για αυτήν.

Η Ανατολή κλέβει πάντα μια «Ελένη» και η Δύση την πουλάει στη λαϊκή των αγορών. Ειρήνη για όλο τον κόσμο υπάρχει μόνο όταν η Ελένη επιστρέφει στη χώρα που τη γέννησε και ο Οδυσσέας στην πατρίδα του.

Εαρινή ισημερία σήμερα σε Δύση και Ανατολή — αλλά όχι ισορροπία γεωπολιτική Γιατί υπάρχει οικονομική ανισότητα που γεννά πόλεμο και την κοινωνική αδικία στη Γη

Αστραία ©©

Β. Το Βέλος του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας είναι διάνυσμα, το διάνυσμα έχει φορά κατεύθυνση όπως και το βέλος, αν δεν έχει φορά κατεύθυνση δεν έχει στόχο δεν έχει προορισμό δεν είναι βέλος

Ο Οδυσσέας δεν είναι μορφή.
Είναι διάνυσμα με στόχο φορά ταχύτητα και προορισμό

Και το διάνυσμα χωρίς φορά…
είναι απλώς μήκος χωρίς νόημα.
Μια δυνατότητα που δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ.

Όπως το βέλος:
αν δεν έχει κατεύθυνση,
δεν είναι βέλος — είναι ξύλο.

Δεν αρκεί να κινείσαι.
Πρέπει να ξέρεις προς τα πού.

Γιατί αλλιώς δεν είσαι Οδυσσέας —
είσαι ναυαγός.

Ο Οδυσσέας λοιπόν δεν ορίζεται από την περιπλάνηση,
αλλά από τη διατηρημένη φορά μέσα στην περιπλάνηση.

Χάνει τόπους — δεν χάνει άξονα.
Αλλάζει ονόματα — δεν αλλάζει διεύθυνση.
Δοκιμάζεται — δεν εκτρέπεται.

Και το τόξο;

Εκεί σφραγίζεται το νόημα.

Το τόξο είναι η καμπύλη της ζωής.
Το βέλος είναι η ευθεία της πρόθεσης.

Αν δεν τεντωθεί η καμπύλη,
δεν εκτοξεύεται η ευθεία.

Άρα…

Ο άνθρωπος είναι τόξο και βέλος μαζί.
Αν δεν βρει τη φορά του,
μένει τεντωμένος χωρίς σκοπό —
ή χαλαρός χωρίς πορεία και προορισμό

Αστραία ©©

Ν. Νοτόθεν του Βορρά

Νοτόθεν του Βορρά

Από πού έρχεται ο Οδυσσέας; Από ποιες πύλες του χώρου και του χρόνου διαβαίνει;

Στην Πηνελόπη λέει πως έρχεται νοτόθεν, από την Κρήτη, γιος του Δευκαλίωνα, και ονομάζεται Αίθων. Στον πατέρα του δηλώνει πως έρχεται δυτικά, από τη Σικελία, και παρουσιάζεται ως εκλεκτός Επήριτος. Στους Ιθακίσιους αφηγείται πως έρχεται ανατολικά, από την Ήπειρο, με θεσπρωτικό πλοίο του οικονόμου βασιλιά των Θεσπρωτών, του Φαίδωνα.

Από πού λοιπόν έρχεται ο Οδυσσέας, καθώς περνά μέσα από τις Πύλες του χώρου και του χρόνου; Από τον Νότο ή από τον Βορρά; Πάνω σε ένα απολλώνιο βέλος που εφαρμόζει τέλεια στο τόξο του;

Πού βρίσκεται ο Βορράς και πού ο Νότος; Ποιος είναι ο μαγνητικός και ποιος ο γεωγραφικός προσανατολισμός; Πού ανατέλλει η Ανατολή και πού δύει η Δύση, όταν όλα αυτά τοποθετηθούν μέσα σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων χώρου και χρόνου;

Οι τέσσερις κατευθύνσεις ως τέσσερις ταυτότητες του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας δεν λέει ποτέ την ίδια ιστορία. Δεν είναι ψεύτης· είναι πολύτροπος. Κάθε φορά που αλλάζει κατεύθυνση, αλλάζει και οντολογικό επίπεδο.

Αστραία ©©

Ε. Η Οδυσσειακή Διακήρυξη του Ελληνισμού

ξημερώματα του 21ου Αιώνα μιας ροδοδάκτυλης αυγής

Νέα Σελήνη σήμερα στους Ιχθύες, με κυβερνήτη τον Ποσειδώνα, τον άρχοντα της Ατλαντίδος και της αυτοκρατορίας της. Με την Εποχή των Ιχθύων, τα δύο τελευταία χιλιάδες χρόνια, κυριάρχησαν οι θρησκείες ( του Δράκου) της Βαβυλωνίας.

Η Εποχή του Κριού θα τελείωνε με την πτώση της Τροίας, ΙΛΙΑΣ και η Εποχή των Ιχθύων θα άρχιζε με την περιπέτεια, την ΟΔΥΣΣΕΙΑ του Ελληνισμού: είκοσι χρόνια (ΧΗΝΕΣ) όμηρος της θεοκρατίας της Ανατολής και της θεοσοφίας της Δύσης· των ανοργάνωτων, βάρβαρων ιερατείων της Ανατολής και των οργανωμένων, ατλαντικών ιερατείων της Καλυψούς.

Μεγάλος θεός ο Ποσειδών, το Άγνωστο. Μεγάλος εξερευνητής και ο Οδυσσέας, που το εξερεύνησε ως “όμηρος” του υπεραναπτυγμένου θρησκευτικού συναισθήματος των θρησκευτικών εξουσιών.

Με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την άνοδο του χριστιανισμού στην εξουσία, ταλαιπωρημένος από τον διώκτη Θεό, (το όνομα ΕΛΛΗΝ θα απαγορευθεί) φτάνει μισοπεθαμένος στις ακρογιαλιές της Φαιακίας με τη βοήθεια του Διαφωτισμού και των Φιλελλήνων.

Θα γίνει ανεξάρτητο κράτος, θα δοθεί το Σύνταγμα με τα λευκά χαρτιά της Λευκοθέης, και ο Οδυσσέας θα επιστρέψει στην Ιθάκη, ξημερώματα του 21ου αιώνα, για να υπογράψει τη Διακήρυξη του Ελεύθερου Ελληνισμού ως τη λύση για όρθιους και νοήμονες ανθρώπους.

Με την Ελλάδα–Ιθάκη στο κέντρο της Γαίας και γύρω Αλκίνοα Έθνη εγγύηση για ευδαίμονες Πολίτες.

Ο Ηρακλής θα επιστρέψει τα Μήλα των Εσπερίδων στον κήπο τους, ο Άτλας θα κρατήσει τον Ουρανό, η Άρτεμις θα πάρει τη θέση του, και ο Ηρακλής θα ανέβει στον Όλυμπο με την Ήβη, γυναίκα και σύντροφό του.

Η Ελλάδα είναι η Χώρα του Φωτός και οι Έλληνες είναι πάντα νέοι, σε αειθαλή ΝΕΟΤΗΤΑ, γιατί είναι τολμηροί εξερευνητές της Γνώσης

και ακούραστοι σε ευθύ βέλος Αυτογνωσίας, Απολλώνιοι Ταξιδευτές του Απείρου

Αστραία ©©

Μ. Ο Μίτος του Μύθου

Το νήμα, οι κλωστές και το υφαντό της ζωής
σε σύνδεση των γεγονότων
οριζοντίως και καθέτως του μύθου με την βοήθεια του Μίτου
Ο άνθρωπος προχωρά μέσα στον λαβύρινθο της ζωής και της γνώσης κρατώντας πάντα κάποιο νήμα για να μην χαθεί, είτε για να δεθεί (στο κατάρτι), είτε για να συνδέσει και να συνδεθεί με το σταθερό κέντρο λογικής
σε μαγικό ρεαλισμό ποιητικό κατανοώντας τα τρία επίπεδα της Γνώσης:
Το Γνωστό, το Άγνωστο και εκείνο που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή, το ακατάληπτο.

Ο μύθος γίνεται κάτι περισσότερο από αφήγηση.

Είναι το νήμα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν.

Οι μύθοι δεν είναι παλιές ιστορίες.
Είναι τα νήματα που κρατούν ενωμένο το ύφασμα της μνήμης.

Αστραία: Ο Μίτος του Πνεύματος: στην  σύνδεση των γεγονότων, προσωπικών συλλογικών εθνικών οικουμενικών διαγαλαξιακών  κβαντικών συγχρονιστικών  με  ομηρική πυξίδα  ...